างในค่ายกลอย่างระมัดระวัง มันเป็นหัวใจที่สร้างมาจากจิตวิญญาณและเส้นลมปราณศักดิ์สิทธิ์ของเขา เขาคิดไว้ว่าขอเพียงเด็กน้อยคนนี้เป็นลูกของเขาจริงๆ ถึงแม้จะมีตัวแปรประหลาดอื่นๆ เข้ามาเกี่ยวข้องก็จะยังคงผสานเข้ากันได้
ดังนั้นแล้ว…“ลูกพ่อ เจ้าต้องสู้นะ อืม… พ่อเองก็จะสู้เช่นกัน”ต้าซือมิ่งพึมพำพลางดันหยดเลือด ‘ดื้อรั้น’ หยดนั้นเข้าไปในค่ายกลหัวใจที่อยู่บนฝ่ามืออย่างตั้งใจผ่านไปครู่หนึ่ง หยดเลือดน้อยๆ ที่ต้าซือมิ่ง ‘จ้องมองด้วยความรัก’ ในที่สุดมันก็ค่อยๆ สลายไป มีแนวโน้มว่าจะผสานรวมเข้าไปในค่ายกลน้อยๆ นั่น ทำเอาต้าซือมิ่งหายใจอย่างร้อนรน!สวรรค์รู้ว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาที่เขากระวนกระวายใจเช่นนี้! เขาไม่อยากพบกับเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรอีกแล้ว แต่แล้ว…“…”เลือดของเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ ‘ดื้อรั้น’ หยดนั้น หลังจากที่มันค่อยๆสลายไป มันก็รักษาความ ‘ดื้อรั้น’ ไว้ ไม่ปรากฏความเคลื่อนไหวใดๆอีก ทำเอาต้าซือมิ่งที่จ้องมองร้อนรนใจนัก ทว่าในความกังวลนี้ ต้าซือมิ่งราชสำนักที่สังเกตอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว เขาก็เห็นอย่างเลือนรางว่ารัศมีของหยดเลือดของเด็กน้อยเหมือนกับจะมีแสงสีม่วงจางๆสว่างวาบ แม้เป็นแสงสว่างที่เกิดและหายไปอย่างรวดเร็วจนแทบจะมองไม่เห็น แต่ต้าซือมิ่งก็จับได้ เขาก้มลงมองเด็กน้อยที่อยู่บนตักของเขาด้วยสัญชาติญาณทันที “พ่อขอลองเจาะเลือดเจ้าอีกครั้งนะ”ถึงแม้จะได้คำตอบชัดเจนในใจแล้ว แต่ต้าซือมิ่ง
