“เหมือนกับว่าข้าจะได้ยินเสียงของคุณหนูใหญ่?”เอ้อร์เหมาสูดหายใจเฮือกใหญ่ เขาคิดว่าตนเองคงหูแว่วไปเองเพราะถึงแม้เสียงนั้นจะเหมือนเสียงของคุณหนูใหญ่เยี่ยนมากก็ตามแต่ก็เลือนรางเหลือเกินทว่าเยี่ยนจื่อเสาและคนอื่นๆ ที่ได้ยินเสียงของเยี่ยนอวี๋ที่ดังมาแต่ไกล สีหน้าพวกเขาพลันเปลี่ยน “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์มีอันตราย!”“ข้าไปเอง!” เม่ยเอ๋อร์ออกตัวจะไปทันทีอินสวินอี้รีบเข้ามาห้าม “อย่าเลย! แม่นางท่านนี้ คุณหนูใหญ่ของเจ้าให้เจ้าเฝ้าที่นี่”เม่ยเอ๋อร์ที่ถูกห้ามปราม นางก็ทำได้เพียงถลึงตามองอินสวินอี้อินสวินอี้ “…”เพื่อสร้างโอกาสให้ต้าซือมิ่งและเยี่ยนอวี๋ เขาพยายามอย่างเต็มที่แล้ว! แต่ต้าซือมิ่งเป็นอะไรของเขา อยู่ด้วยกันสองคนนานเช่นนี้แล้วยังจัดการปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนไม่ได้หรือ มิหนำซ ้ายังทำให้ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนโมโหอีก‘ไม่รู้จริงๆ ว่าต้าซือมิ่งท่านนี้ได้สาวงามเช่นปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนมาได้อย่างไร ไร้คารมโดยสิ้นเชิง’อินสวินอี้แอบแขวะเขาในใจ ‘คงใช้หน้าตาอย่างเดียวสินะ’
ในขณะที่อินสวินอี้แขวะเขาในใจ อินหลิวเฟิงกลับปรากฏตัวข้างกายท่านพ่อของเขาอย่างไร้สุ้มเสียงแล้ว เขากระซิบถามว่า “ท่านพ่อท่านรู้อะไรมาหรือเปล่า”อินสวินอี้ระวังตัวขึ้นมาทันที เขามองบุตรชายด้วยสายตาเย็นชา“อย่าคิดมาหลอกถามข้า อยู่นิ่งๆ! ไปยืนตรงโน้น”“อ้าว! ท่านพ่อรู้อะไรจริงๆ ด้วย ท่านรีบบอกข้าสิ เรื่องอะไรกันแน่เหตุใดเสี่ยวเป่าเรียกต้าซือมิ่งว่
