า ‘พ่อ’ ต้าซือมิ่งคงไม่ใช่พ่อของเสี่ยวเป่าจริงๆ หรอกนะ!” อินหลิวเฟิงอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านเต็มทน เขามองท่านพ่อของเขาตาปริบๆ“แค่ก เจ้าพูดเสียงดังไปแล้ว” อินสวินอี้กระทุ้งบุตรชายทีหนึ่ง ส่งสัญญาณให้เขารู้ว่าคนทั้งค่ายมองมาหมดแล้ว รวมถึงสาวใช้ท่านนั้นของปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน และกู้หยวนซูที่ถูกสาวใช้กุมตัวอยู่“อ้อๆๆ…” อินหลิวเฟิงมือแตะศีรษะ เขาไม่ได้บอกว่าอันที่จริงเขาจงใจทำ!ถึงแม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อินหลิวเฟิงก็นึกถึงความจริงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เขาค่อยๆ ค้นพบว่าอันที่จริงเสี่ยวเป่าหน้าตาเหมือนต้าซือมิ่งมาก! ก่อนหน้านี้เขาคงตาบอดเองที่ไม่รู้ตัวเลย! ช่าง…แต่จะโทษเขาก็ไม่ได้ เขาจะกล้าคิดไปถึงต้าซือมิ่งได้อย่างไร!พูดตามตรงแต่เดิมเขายังคิดว่าท่านพ่อของเสี่ยวเป่าคือกู้หยวนเหิงเจ้าสุนัขบัดซบนั่น
และเขารู้ว่าต้องลบความคิดในตอนนี้ทิ้งทันที มิเช่นนั้นต้องถูกต้าซือมิ่งฆ่าทิ้งไม่ช้าก็เร็วแน่ทว่าจะว่าไปแล้ว… นี่ก็เท่ากับว่าเขาไม่มีความหวังแล้วสินะ!“…”อินหลิวเฟิงพลันแสดงสีหน้าเศร้าเสียใจ เขารู้ว่าเขาคงไม่มีทางสมหวังแล้ว เขาแต่งงานกับกูไหน่ไนไม่ได้แล้ว เพราะว่าท่านพ่อโดยแท้ของเสี่ยวเป่าคนนี้รับมือยากเกินไป! หากเป็นผู้อื่น อินหลิวเฟิงยังมั่นใจว่าไม่มีผู้ใดดีไปกว่าเขา! แต่หากเป็นต้าซือมิ่งแล้ว…“เจ้าเด็กบ้า คิดอะไรของเจ้าอยู่”“คุยกันแล้วมิใช่หรือว่าโตขึ้นห้ามเรียกข้าว่าเจ้าเด็กบ้าอีก!”“ก็ข้
