ารู้สึกได้ว่าเจ้ามีความคิดบ้าๆ อยู่ ก็เลยต้องเรียกเตือนสติ”ไม่มีผู้ใดรู้จักบุตรชายดีไปกว่าบิดา เพียงแค่หางของอินหลิวเฟิงกระดิก อินสวินอี้ก็รู้ว่าลูกตนเองกำลังคิดอะไร เขาจึงต้องสาดน ้าเย็นปลุกเขาให้ตื่น “เจ้าอยู่เฉยๆ เถอะ ท่านนั้นน่ะอย่าไปหาเรื่องเลย”“…ก็ต้องดูว่ากูไหน่ไนยินยอมหรือไม่” อินสวินอี้พึมพำพลางลูบหน้าอก เขาไม่ค่อยเข้าใจว่าความขุ่นเคืองอันรุนแรงที่เกิดขึ้นในใจคืออะไรกันแน่“เจ้าว่าไงนะ” อินสวินอี้แสดงสีหน้าเคร่งขรึม
อินหลิวเฟิงนวดกลางอกเบาๆ “รู้แล้วขอรับ!”ทว่าเสียงของกู้หยวนซูก็ดังขึ้นว่า “ต้าซือมิ่งเป็นผู้มีพลังสวรรค์ประทาน ท่านไม่สมรสชั่วชีวิต สืบชะตาพิทักษ์แดนมนุษย์ ด้วยกายอันบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ ปกป้องต้าซย่าให้เจริญรุ่งเรือง ไฉนจึงต้องมลทิน”“ใช่แล้ว!” เมื่อเฉินฉุนเฟิงได้ยินเสียงพูดของอินหลิวเฟิง เขาก็พูดปกป้องว่า “ต้าซือมิ่งเป็นเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์ มิอาจล่วงเกินได้!”อินสวินอี้ “…”นั่นเป็นเพราะเจ้าตาบอด! ไม่เห็นว่าทารกน้อยนั่นหน้าตาเหมือนต้าซือมิ่งราวกับแกะยังบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์? บริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์จะมีทายาทเช่นนี้ได้หรือแม้กระทั่งพ่อก็เรียกแล้วจะว่าไปแล้ว ทารกน้อยนั่นเรียก ‘พ่อ’ ได้ตั้งแต่ยังอายุน้อยเช่นนี้ก็ไม่น่าแปลกที่เป็นลูกของต้าซือมิ่งคิดถึงลูกชายโง่เขลาคนนี้ในตอนนั้น ต้องรอให้ถึงอายุหนึ่งขวบกว่าจะเรียกพ่อได้เชียวนะ…“เฮ้อ” อินสวินอี้รู้สึกอึดอัด เขาจึงลุกข
