ต้าซือมิ่งที่ถูกตามล่าอยู่ข้างหน้าเองก็ถอนหายใจ “รวดเร็วไม่เบา”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกท่านพ่ออุ้มไม่ค่อยเข้าใจ “อ้ะเนะเนะ?”เหตุใดไม่รอท่านแม่คนงามเล่า?ต้าซือมิ่งหรงมองเจ้าก้อนน้อยที่นานๆ ทีจะสุกใสงามงดในอ้อมอก เขาเข้าใจสิ่งที่เจ้าตัวน้อยจะสื่อ ทว่าเขาต้องทำบางอย่างก่อนมิใช่หรือ“ต้องรออีกสักหน่อยนะ ถึงจะให้ท่านแม่ของเจ้าจับเราได้” ต้าซือมิ่งหรงตัดสินใจก่อนจะหายตัวไปจากบริเวณจุดบรรจบของแม่น ้าลั่วสุ่ยและแม่น ้าเย่ว์หมิง แสงสีม่วงมลายหายไปในทันทีฟิ้ว!เยี่ยนอวี๋ที่ตามมาถึงที่นี่ก็ไม่อาจสัมผัสกลิ่นอายของต้าซือมิ่งได้อีก “บัดซบ!”หลังจากสูดหายใจเข้าลึกแล้ว นางก็นั่งขัดสมาธิลงก่อนจะเรียกกระบี่ไท่ชางออกมา นางดูสงบเยือกเย็น แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่านางมั่นใจว่าจะจับตัวต้าซือมิ่งได้แน่นอนส่วนต้าซือมิ่งที่ ‘หนี’ มาแล้ว เขาก็หยุดพักในกระท่อมกลางหุบเขาที่ห้อมล้อมไปด้วยเมฆหมอกราวกับเป็นดินแดนสวรรค์
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับไม่สนใจบรรยากาศรอบตัว เขาชี้ไปข้างหลังพลางส่งเสียงร้อง “อ้ะเนะเนะ! อ้ะ…” ท่านแม่คนงามยังไม่ได้ตามมาเลย!“เดี๋ยวนางก็ตามมา อย่าได้เป็นห่วง” ต้าซือมิ่งหรงมั่นใจในตัวท่านแม่ของเด็กน้อย หลังจากที่เขาอุ้มเด็กน้อยเข้าไปในกระท่อม เขาก็อยากวางเจ้าตัวน้อยลง แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าคว้าท่านพ่อไว้ด้วยความระแวงทันที “อ้ะ!”ทำเอาต้าซือมิ่งพ่นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ และก็ทำให้เขายกมือขึ้นลูบศ
