ีรษะโล้นน้อยๆ ของเด็กน้อย สัมผัสนั้นช่างนุ่มลื่นและอบอุ่น จนเขาชะงักเล็กน้อย “ไม่ต้องห่วง ไม่ทิ้งเจ้าหรอก”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังคงจับเสื้อของท่านพ่อไว้แน่น เขาไม่เชื่อ!ต้าซือมิ่งหรงก็มิได้ฝืนทำต่อไป เขาอุ้มเด็กน้อยไว้พร้อมกับนั่งขัดสมาธิลง ก่อนจะวางเด็กน้อยลงบนตักเพื่อที่เขาจะได้ตั้งใจมองเด็กน้อยดีๆ เสียที“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกวางอยู่บนตักก็งุนงง เขาสบสายตาท่านพ่อของเขาพวกเขาสบตากันเช่นนี้อยู่นานพอสมควร ก่อนที่ต้าซือมิ่งจะถอนหายใจอีกครั้ง “เหมือนกันเช่นนี้ เหตุใดตอนที่ข้าพบเจ้าครั้งแรกจึงไม่เห็นนะ” ถึงแม้ตอนนั้นเด็กน้อยจะตัวสกปรกมาก แต่เขาก็ควรดูออกมิใช่หรือ
ช่างเหมือน!เหมือนจริงๆ!นอกจากไม่มีผมและดวงตาไม่เป็นสีม่วงแล้ว ส่วนที่เหลือก็เหมือนเขาทุกประการ ดูก็รู้ว่าเป็นทายาทของเขา! เหตุใดก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ตัวเลยเล่า!“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่รู้ว่าท่านพ่อกำลังคิดอะไร แต่เขาชอบให้ท่านพ่อลูบศีรษะมาก เขาจึงถูไถฝ่ามือใหญ่ของท่านพ่อ มือของท่านพ่อรูปงามใหญ่จังเลย!ต้าซือมิ่งหรงที่ถูกถูไถก็ยิ้มเบาๆ นิ้วเรียวยาวของเขาอดหยิกเจ้าก้อนนุ่มนิ่มตัวนี้อย่างเบามือมิได้ “ไหนเรียก ‘พ่อ’ อีกครั้งสิ”“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบดวงตากลมโตของเขา ราวกับกำลังย้อนความทรงจำผ่านไปครู่หนึ่ง เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ลองเปล่งเสียงออกมาอีกครั้ง “…พอ?”ต้าซือมิ่งหรงขมวดคิ้ว “ไม่ใช่พอ ออกเสียงว่าพ่อ ลองอีกครั้งสิ
