มาปรากฏกายให้ใครเห็น เฉกเช่นคนตรงหน้าที่ทำหน้าที่พิทักษ์คลังสมบัติ ความสำคัญของหน้าที่นั้นย่อมมิอาจดูแคลน
“ไม่ทราบว่าท่านคือ?”
ผู้ดูแลหมิงฝ่าผู้นี้เห็นได้ชัดว่าเก็บตัวจนไม่รู้จักโลกภายนอกสำนัก
“ข้าคือผู้อาวุโสเก้า จางอวิ๋น มาเบิกสมบัติตามคำสั่ง!”
จางอวิ๋นเอ่ยตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับหยิบป้ายคำสั่งทองคำที่เจ้าสำนักเพิ่งมอบให้ขึ้นมาชู
“ที่แท้ก็ผู้อาวุโสเก้า… เชิญตามข้ามา!”
เมื่อเห็นป้ายคำสั่ง แววตาของหมิงฝ่าก็เคร่งขรึมขึ้นทันที เขาผายมือทำท่าเชิญอย่างนอบน้อมแต่แฝงความระมัดระวัง แล้วเดินนำลงไปทางบันไดหินที่ทอดตัวสู่ชั้นใต้ดินอันมืดสลัว
จางอวิ๋นก้าวเท้าตามไปติดๆ
ใต้บันไดคือระเบียงทางเดินยาวเหยียดที่ให้ความรู้สึกยะเยือก ตลอดทางเดินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจากการวางค่ายกลกับดักซ่อนอยู่นับสิบจุด ทุกๆ สองเมตรจะมีหนึ่งจุดดักรออยู่ หากใครสุ่มสี่สุ่มห้าเดินทะเล่อทะล่าลงมาโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ รับรองว่าร่างได้แหลกเหลวเป็นโจ๊กในชั่วพริบตา!
สุดทางเดินคือประตูเหล็กกล้าบานมหึมา บนประตูมีแม่กุญแจลงอาคมคล้องล็อคไว้อย่างแน่นหนาถึงสามชั้น และบนแม่กุญแจเหล่านั้นก็มีค่ายกลซ้อนทับกำกับไว้อีกที
หมิงฝ่าหยิบกุญแจ
