นางเห็นผังโครงสร้างของค่ายกลต้องห้ามแล้ว ทว่า…“ปีศาจระกาตัวนั้นใช้อะไรเป็นตาค่ายกลกันนะ ถึงกับขัดขวางการมองด้วยจิตแท้ของข้าได้ ดูท่ามันคงมีตัวช่วย”เยี่ยนอวี๋ที่กำลังครุ่นคิดปลุกผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าตื่นขึ้น “เสี่ยวอิง เจ้าเคยสัมผัสกับกลิ่นอายของตาค่ายกลนี้หรือไม่”มังกรโบราณที่ยังงัวเงียและยังถูกเยี่ยนอวี๋บังคับให้ตื่นนั้น มันก็ส่งจิตสัมผัสไปที่บริเวณที่เยี่ยนอวี๋มองไปทันที ผ่านไปครู่หนึ่ง…“เหมือนจะคุ้นๆ ขอรับ แต่ข้าน้อยคิดไม่ออก” มังกรโบราณรู้สึกละอายใจนักเยี่ยนอวี๋กลับไม่ใส่ใจนัก “เจ้าถูกผนึกไว้นานเกินไป ความจำเลอะเลือนย่อมเป็นเรื่องอภัยให้ได้”“ข้าน้อยละอายใจนัก” แม้มังกรโบราณเพิ่งตื่น ทว่าหลังจากที่เยี่ยนอวี๋ค่อยๆ ผ่อนคลายการควบคุมมันลง มันก็ได้ความทรงจำเมื่อครู่กลับมาคืนมา เมื่อรู้ว่าตนถูกระกาตัวหนึ่งเล่นงานมานานเพียงนี้ ช่าง…น่าละอายใจกว่าเดิมทว่ามังกรโบราณอดถามขึ้นไม่ได้ว่า “ท่านรู้จักปีศาจระกาตัวนั้นหรือไม่ขอรับ”
“ข้าไม่เคยรู้จักปีศาจอัปลักษณ์เช่นนี้มาก่อน!” เยี่ยนอวี๋ตอบจริงจังมังกรโบราณ “…”เหตุใดจึงรู้สึกว่าท่านเปลี่ยนไปนะ นางกำลังล้อเล่นอยู่หรือทว่าเยี่ยนอวี๋พูดจริงจัง! นางไม่อยากแม้แต่จะคิดถึงระกาอัปลักษณ์ตัวนั้นด้วยซ ้า นางจึงเปลี่ยนเรื่องพูดว่า “เจ้าจงเรียกความทรงจำคืนมา บัดนี้พลังของข้ายังไม่ได้คืนมาทั้งหมด จำต้องใช้เวลาฟื้นตัวอีกเล็กน้อยจึงจะช่วยเจ้ากำจัดบ่วงได้ เจ้าต
