ท่าน ‘ปราชญ์’ ผู้มีลางสังหรณ์ไม่ดีนัก ถอยกลับไปทันที!แต่กลับทำให้เยี่ยนอวี๋ที่สังเกตการณ์อยู่รู้สึกเบื่อหน่าย “นึกว่าจะก่อเรื่องเสียอีก คาดไม่ถึงเลยว่าจะระวังตัวถึงเพียงนี้…ก็ดีเหมือนกันลดภาระดี”เยี่ยนอวี๋ไม่กังวลเรื่องอื่น เพียงแค่กลัวว่าอีกฝ่ายจะก่อเรื่อง ทำให้นางไม่สามารถสร้างกุญแจเสริมให้กับลูกน้องได้สำเร็จ ดังนั้นที่อีกฝ่าย ‘รู้ตัว’ เช่นนี้ก็ถือเป็นการลดภาระให้แก่นางเช่นกันแต่ทว่านี่ก็ได้เตือนสติเยี่ยนอวี๋เช่นกัน ทำให้นางระมัดระวังเป็นพิเศษในการวาดภาพไท่จี๋ที่มีกลิ่นอายดั้งเดิมยิ่งกว่าออกมา พร้อมทั้งเข้าไปยังจิตใต้สำนึกของอิงหลงอาวุโสอย่างรวดเร็ววิ้ง!ภาพไท่จี๋ที่ไร้รูปทรง ทว่าเต็มไปด้วยการเคลื่อนไหว ไม่นานก็ได้ยึดปีกอิงหลงขนาดยักษ์เป็นจุดศูนย์กลางและแผ่กลิ่นอายไปทั่วทุกทิศกลิ่นอายเช่นนี้…
ทำให้ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักที่เข้าใกล้พื้นที่แห่งนี้แล้วตกตะลึง“ภาพไท่จี๋หยวนชู นางกำลังทำอะไรอยู่”“อ้ะเนะ!”ต้าซือมิ่งที่ตกตะลึงปล่อยกลิ่นอายของตนออกมาอย่างไม่รู้ตัวจึงทำให้เจ้าตัวน้อยที่อ่อนไหวจับสัมผัสได้ “อ้ะเนะเนะ?”ท่านพ่อคนงามของข้าหรือเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เดิมทีกำลังมองปีกขนาดยักษ์อันสวยงามนี้อยู่อย่างใจจดใจจ่อ บัดนี้ได้หันศีรษะกลับไปยังด้านหลังแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างกระฉับกระเฉงราวกับเสือดาวน้อย แล้วมองไปทางต้าซือมิ่งบางคนด้วยสายตาแป๋วแหววมีชั่วขณะหนึ่งที่เขาถึงขั้นขยับขาน้อยๆ จะไปก้าวออกไป
