ทหารคนอื่นๆ ต่างก็ได้สติขึ้นมา และคุกเข่าลงไปพร้อมเพรียงกัน “ขอต้าซือมิ่งอย่าได้ถือสาเลย…”“ข้าน้อยซูเอ๋อร์ ขอต้าซือมิ่งโปรดอย่าถือสา ข้าน้อยไม่ได้คิดไร้มารยาทต่อท่าน หากเมื่อครู่ข้าน้อยได้ทำผิดไป ข้าน้อยขอยอมรับโทษ” กู้หยวนซูไม่ได้คุกเข่าลงไป แต่ก็คำนับไปทางแม่น ้าเย่ว์หมิงเช่นกันแต่น่าเสียดายที่มีเพียงคลื่นแม่น ้าที่ตอบสนองกลับพวกเขา ไม่มีเสียงใดๆสถานการณ์ชวนอึดอัด…กู้หยวนซูและคนอื่นๆ จะยืนขึ้นก็ไม่ใช่ จะโค้งคำนับต่อไปก็ไม่เชิงจะไม่อายได้อย่างไรกัน
แต่อินสวินอี้และคนอื่นๆ กลับทำตัวสบาย และยังสามารถชื่นชมท่าทางอับอายของกองทัพราชสำนักได้อีกด้วย ดีเหมือนกันแต่เห็นได้ชัดว่ากู้หยวนซูไม่ยอมให้คนรอบข้างมองดูต่อไป นางจึงหา ‘ข้ออ้าง’ ได้ทันที “ดูท่าแล้วต้าซือมิ่งกำลังยุ่งอยู่สินะ ถึงได้ไม่ตอบกลับพวกข้าเลย พวกข้าขอถอยออกจากแม่น ้าเย่ว์หมิงก่อนเพื่อไม่ให้รบกวนต้าซือมิ่ง”“ใช่แล้วๆ!” เฉิงคั่วเห็นด้วย และรีบสั่งให้คนไปนำตัวองครักษ์แห่งราชสำนักผู้น่าสงสารทั้งสองคนนั้นกลับขึ้นมาบนฝั่ง“บ้าทั้งฝูง” เม่ยเอ๋อร์ไม่สนใจพวกขี้ขลาด เดิมทีนางคิดว่าจะสามารถสู้กันอย่างผ่าเผย คาดไม่ถึงว่าคนพวกนี้จะขี้ขลาดอีกแล้วนางจึงทำได้เพียงเฝ้ามองใต้แม่น ้าต่อไปนี่ทำให้กู้หยวนซูที่ถอยกลับเป็นคนสุดท้ายและได้ยินนางกล่าว‘ประเมิน’ ต้องหยุดลงและหันกลับไปมองเม่ยเอ๋อร์ “ข้าสั่งให้เจ้ากลับขึ้นฝั่งซะ มิเช่นนั้นนายของเจ้าคงมิอาจรั
