ทว่ากู้หยวนซูไม่รู้เลย หรือหากนางรู้เยอะเท่าอินสวินอี้ นางก็จะนึกว่าต้าซือมิ่งมีเรื่องที่ยังจัดการไม่เสร็จเท่านั้น ดังนั้นขณะที่นางจะกำลังจะละสายตาจึงได้สั่งการลงไปว่า “ไปดูซิ!”พูดแล้วกู้หยวนซูก็หายตัวไปยังแม่น ้าเย่ว์หมิงทันทีเฉิงคั่วและคนอื่นๆ ทำได้เพียงตามไปทีหลังคนนับสามพันคนรีบเข้าไปใกล้แม่น ้าเย่ว์หมิงทันที“ท่านอ๋อง ไม่ห้ามหน่อยหรือ” องครักษ์จวนอ๋องที่เฝ้ารอคำสั่งเป็นกังวล เพราะจากที่พวกเขาดูแล้วกองทัพทหารชั้นเยี่ยมจำนวนสามพันนายจากราชสำนักนี้ได้ละเมิดอำนาจเจ้าเมืองของอาณาเขตโยวตูแล้วอินสวินอี้ส่ายศีรษะ “อุทกภัยตอนนี้ยังจัดการไม่แล้วเสร็จ เมืองโยวตูเป็นเพียงท้องทะเลผืนหนึ่งเท่านั้น ต้องเสียสละชีวิตของทหารเมืองโยวตู เพื่อท้องทะเลผืนเดียวไม่คุ้มนัก”“ความหมายของท่านอ๋องคือ…สุดท้ายแล้วก็ต้องสู้กันอย่างนั้นรึ”องครักษ์จวนอ๋องผู้เฉียบแหลมรู้ถึงความหมายในคำพูดของอินสวินอี้“พูดมากเสียจริง! ตามไปดูเสีย แม้นจะบอกว่าไม่ต้องห้าม แต่ก็ไม่สามารถปล่อยให้พวกเขาทำตามใจได้” อินสวินอี้พูดแล้วก็พาเหล่าองครักษ์จวนอ๋องย้อนกลับไปยังแม่น ้าเย่ว์หมิง
เพียงแต่อินสวินอี้ที่ไปถึงก็พบว่าสถานการณ์ผิดแปลกไป…“เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”เฉิงคั่วที่กำลังตกใจจ้องเขม็งไปยังเม่ยเอ๋อร์อย่างทำอะไรไม่ถูกเพราะฉากที่อีกฝ่ายเข่นฆ่าผู้พิทักษ์สายฟ้าของสำนักคุนอู๋ต่อหน้าเขาและท่านประมุขหยางนั้นช่างคาวคลุ้งไปด้วยเลือด สมจริง
