้าทั้งสายเชียวนะ!แม่น ้าเย่ว์หมิงอันยาวเหยียดนี้นะ!ราวกับถูกปกคลุมไปเสียหมดแล้ว!ให้ตาย!บิดามันเถอะ…ขอถามต้าซือมิ่งผู้นี้หน่อยได้หรือไม่ว่าพลังของเขามีขีดจำกัดหรือไม่!
แม่น ้าเย่ว์หมิงนี้ทอดยาวไปทั่วทั้งราชวงค์ต้าซย่าและเป็นแม่น ้าที่ยาวที่สุดในอาณาเขตต้าซย่าเชียวนะ!“…”อินหลิวเฟิงที่กำลังยุ่งอยู่ที่ค่ายภูเขาหนานซานก็ตะลึงเช่นกันเขารู้ว่าต้าซือมิ่งเก่งกาจ แต่คาดไม่ถึงว่าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ ขอโทษนะ…เพราะเขารู้น้อยเกินไปเอง! แม้แต่จินตนาการยังตามฝีมือที่แท้จริงของต้าซือมิ่งไม่ทันเลยแต่ทว่า อินหลิวเฟิงที่สีหน้าค่อยๆ สับสนขึ้นมาถึงได้เข้าใจเสียทีว่าอุทกภัยที่เหล่านักบวชเมืองโยวตูได้ทำนายไว้นั้นน่ากลัวมากเพียงใด!อินหลิวเฟิงคาดเดา ชั้นหมอกมืดมิดที่ถูกต้าซือมิ่งดึงออกมานี้ต้องเป็น ‘ผู้ร้าย’ ที่ทำให้เกิดแผ่นดินไหวและน ้าท่วมหนักอย่างแน่นอนแต่โชคดีที่ ‘ผู้ร้าย’ คนนี้กำลังถูกต้าซือมิ่งจัดการอยู่ มิเช่นนั้น…อินหลิวเฟิงก็ไม่อาจคิดได้ว่าหมอกมืดมิดนี้จะนำพาซึ่งความหายนะมามากเพียงใด!อย่าว่าแต่หายนะเลย! อินหลิวเฟิงรู้สึกว่าทั้งต้าซย่าอย่างน้อยต้องมีสามในสองอาณาเขตขึ้นไปที่จะได้รับผลกระทบและการถูกทำลายเป็นผลลัพธ์ที่มิอาจเลี่ยงได้
“น่ากลัวเหลือเกิน…” เอ้อร์เหมากลืนน ้าลายไม่หยุด “ต้าซือมิ่งน่ากลัวเหลือเกิน”“ไม่หรอก” อินหลิวเฟิงที่ถูกบิดาของตนเอาเปรียบไปหนหนึ่ง แต่ก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาไม่แสดงควา
