กู้หยวนซูชะงักเล็กน้อย นางเข้าใจได้หากจะ ‘เชิญ’ โยวตูอ๋องมาเพราะนางรู้ดีว่าโยวตูอ๋องเป็นกษัตริย์แห่งแว่นแคว้นองค์สุดท้ายที่ถือครองอำนาจแห่งต้าซย่า ท้ายที่สุดต้องถูกกำจัดอยู่ดี ทว่าคุณหนูใหญ่เยี่ยนท่านนั้น…“เราได้ยินว่า นางอยู่โยวตู อย่าปล่อยให้นางอยู่ต่อ พามาพบเราพร้อมกัน” จักรพรรดิหยวนคังในบัดนี้ชักจะเริ่มอยากรู้แล้วว่าสตรีที่ถูกเฉาหมิงเฉินยืนยันว่างดงามกว่ากู้หยวนซูนั้น จะงดงามเพียงใดทว่ากู้หยวนซูย่อมคาดเดาความคิดของจักรพรรดิหยวนคังมิได้นางในคราวนี้ก็มิได้คิดมาก ตอบเพียงว่า “เพคะ หม่อมฉันไปจัดการเดี๋ยวนี้”“อืม” จักรพรรดิหยวนคังพยักหน้าเล็กน้อย “พาเฉินคั่วไปด้วยหากโยวตูไม่ให้ความร่วมมือ เราอนุญาตให้เจ้าใช้กำลัง”“หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ” กู้หยวนซูคารวะก่อนจะถอยออกไปอย่างอ่อนช้อยงดงาม สำหรับจักรพรรดิหยวนคังแล้ว ท่าทีนางราวกับดอกโบตั๋นที่พลิ้วไหวตามสายลม ช่างงามยิ่งนัก ทำให้จักรพรรดิหยวนคังแสดงความอ่อนโยนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด “ซูเอ๋อร์ ดูแลตนเองให้ดี เราให้ผู้พิทักษ์นายหนึ่งไปปกป้องเจ้า”…กู้หยวนซูชะงัก ก่อนจะคุกเข่าลงอย่างดีใจ ท่าทีนางยังคงอ่อนช้อยไร้ที่ติ “หม่อมฉันขอบพระทัยองค์จักรพรรดิที่ทรงดูแล”
“เจ้ารู้ว่าเราดูแลก็ดีแล้ว ไปเถิด” พระพักตร์ที่เคร่งขรึมของจักรพรรดิหยวนคังยากนักที่จะเผยรอยยิ้ม เมื่อเขายิ้มแล้วก็ให้ความรู้สึกราวกับหิมะน ้าแข็งกำลังละลายจักรพรรดิหยวนคังได้รับพันธุกรรมชั้นด
