าซือมิ่งกู้เท่านั้น มิสามารถบรรยายความงามของคุณหนูใหญ่เยี่ยนได้เลย”“เช่นนั้นรึ” นัยน์ตาจักพรรดิหยวนคังลุกวาวเล็กน้อย “เจ้าวาดสิ”“พ่ะย่ะค่ะ! ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมวาดได้ แต่ว่ากระหม่อมคิดว่าถึงแม้ฝีมือการวาดของกระหม่อมจะสูงส่งเพียงใดก็มิสามารถถ่ายทอดความงามของคุณหนูใหญ่เยี่ยนออกมาได้ทั้งหมด อย่างมากที่สุดก็แค่ครึ่งหนึ่งของความงามของนาง หรือบางทีอาจจะเพียงแค่สองหรือสามส่วนเท่านั้น”เมื่อพูดถึงเยี่ยนอวี๋ เฉาหมิงเฉินก็มิอาจสงบอารมณ์ลงได้ ถึงแม้เขาจะถูกปฏิบัติไม่ดีเมื่อครั้นอยู่สำนักชางอู๋ แต่เขาก็มิอาจโกรธเกลียดยอดหญิงงามเช่นนั้นลงได้งดงาม! ช่างงดงามจริงๆ!
เฉาหมิงเฉินจินตนาการถึงความงามของเยี่ยนอวี๋พลางกางกระดาษวาดรูปออกอย่างร้อนรนโดยไม่สนใจมารยาทในตำหนักเป็นครั้งแรก เขาลงไปนอนวาดบนพื้นทันทีนี่ก็เป็นครั้งแรกที่จักรพรรดิหยวนคังได้เห็นเฉาหมิงเฉินมีท่าทางเสียการควบคุมเช่นนี้ ทว่าเขาที่อยากเห็นความงามของเยี่ยนอวี๋เป็นอย่างมากนั้นก็มิได้ตำหนิแต่อย่างใดเฉาหมิงเฉินทุ่มสมาธิทั้งหมดไปที่การวาดเยี่ยนอวี๋ออกมาจนแทบจะลืมเวลานั้น บัดนี้ก็ผ่านไปสองชั่วยามแล้ว ในระหว่างนั้นจักรพรรดิหยวนคังยังเสวยกระยาหารไปแล้วด้วยจักรพรรดิหยวนคังที่เตรียมตัวไปงีบ เมื่อพระองค์ก้าวเท้าลงจากบัลลังก์ก็เดินไปข้างกายเฉาหมิงเฉิน ทว่าฝ่ายหลังไม่รับรู้อะไรเลยเขายังคงหมกมุ่นอยู่กับความงามวิไลของเยี่ยนอวี๋อย่างไม่อาจถอนตัวได
