เสียงอันนุ่มนวลดั่งเสียงดนตรีของเยี่ยนอวี๋ดังสะท้อนเข้าไปในใจของต้าซือมิ่งทันที ทำให้เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าในเสียงของเยี่ยนอวี๋ยังมีพลังลึกลับซ่อนอยู่ด้วยเมื่อพลังลึกลับสัมผัสต้าซือมิ่ง ‘ถนน’ อันเลือนรางสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น มันลอยอยู่ระหว่างต้าซือมิ่งและหลุมดำที่อยู่ข้างหน้าเยี่ยนอวี๋ทันใดนั้น…ตูม!หมอกสีดำไหลทะลักออกมาจากหลุมดำ มวลหนาทึบพร้อมกลิ่นเหม็นของมันพุ่งเข้าใส่ต้าซือมิ่งทันที! ทำเอาเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เห็นเหตุการณ์ตกใจ “อ้ะเนะ!”“เสี่ยวเป่าไม่กลัวนะ” เยี่ยนอวี๋ตบหลังจองเด็กน้อยเบาๆ ก่อนจะหันไปมองต้าซือมิ่งที่ถูกหมอกหนาปกคลุมคนนั้น มุมปากนางเผยอยิ้ม “ถือเป็นดอกเบี้ย”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับเสื้อของท่านแม่ของเขาไว้ด้วยความกังวล “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ?…” ท่านแม่ ท่านแม่ นั่นคือของที่ไว้จับท่านพ่อรูปงามหรือ
ทว่าครั้งนี้เยี่ยนอวี๋ที่เข้าใจตรงกับเด็กน้อยใน ‘เบื้องต้น’ แล้ว นางก็ตอบว่า “น่าจะจับเขาไม่ได้ แต่ก็ทำให้เขาหนีไปไหนมิได้และไม่สร้างปัญหา”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่เข้าใจ ทว่าเขาก็ไม่มีเวลาครุ่นคิดแล้วเพราะพลังของต้าซือมิ่งเล็ดลอดออกมาจากกลุ่มมวลหมอกสีดำแล้วแซ่ด แสงสีม่วงพันกันเป็นตาข่ายหนาแน่นก่อนจะค่อยๆ คลุมหมอกสีดำไว้“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าชี้ไปด้วยความตื่นเต้นทันที“อ้ะเนะเนะ…” ท่านพ่อรูปงามจะออกมาแล้ว“ไม่เลว แข็งแกร่งพอ” เยี่ยนอวี๋พยักหน้าอย่างพึงพอใจ นิ้วเรียว
