กครั้งเพื่อสำรวจตนเอง”ต้าซือมิ่งราชสำนักที่ตกอยู่ในความคิดแปลกประหลาด ตาของเขาพลันกระตุก เขาไม่คิดเลยว่าเขาต้องสำรวจร่างพรหมจารีของตนในวันหนึ่ง?
อืม…เมื่อต้าซือมิ่งราชสำนักที่มีอารมณ์ความคิดประหลาดได้เผชิญเหตุการณ์น่าอัศจรรย์ใจเหล่านี้ ใบหน้าของเขาก็แสดงอาการพูดไม่ถูก อาการพูดไม่ถูกเหล่านี้ยังทำให้เขานึกขึ้นได้ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้ามารดาของเจ้าก้อนมอมแมม เขาควรเอ่ยปากพูดอะไรเป็นคำแรก“ข้า ทำอะไรเจ้าไปใช่หรือไม่”“เจ้าก้อนน้อยคือลูกของข้า?”“พวกเรา…”ก่อนหน้านี้ต้าซือมิ่งคิดเพียงว่าเขาต้องมารับเด็กน้อยเป็นลูกทว่าบัดนี้เขาเพิ่งคิดได้ว่าเขาอาจจะตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก โดยเฉพาะเมื่อท่านแม่ของเด็กน้อยจำทุกอย่างได้ มีเพียงเขาที่จำอะไรไม่ได้เลยซึ๊ด ต้าซือมิ่งพลันรู้สึกปวดฟันขึ้นมา สำหรับเขาที่ควบคุมสถานการณ์ทุกอย่างได้นั้น นี่ย่อมไม่ใช่ประสบการณ์ที่ ‘ดี’ เท่าไรนัก! เขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบเกินไป…ทว่าไม่ว่าอย่างไร เขาในตอนนี้ก็ทำได้เพียงยอมรับ ‘บททดสอบ’ที่มารดาของเด็กแจกให้ ‘บททดสอบ’ ที่ไม่ธรรมดาเท่าไรจนทำให้เขาอดแสดงสีหน้าอย่างคนหมดหนทางออกมาไม่รู้ตัว
หมอกหนาส่งกลิ่นเหม็นที่กำลังกัดกร่อนเกราะคุ้มกันของต้าซือมิ่งที่กำลังเหม่อลอยอยู่นั้น ท้าทายโรครักความสะอาดของต้าซือมิ่งไม่หยุด เมื่อเขาตั้งสติขึ้นได้ เขาก็ค่อยๆ รวบรวมพลังจนกลายเป็นแสงสว่างเจิดจ้าอันน่ากลัวชั้นหนึ่ง!ผ่านไปเพียงครู่หนึ่ง
