ยเอ๋อร์พูดได้แม่นยำนักอินสวินอี้ “…”“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์จริงๆ หรือนี่” เยี่ยนจื่อเสาตะลึงงัน
ลูกหนูตัวน้อยที่ห้อยอยู่บนตัวของเม่ยเอ๋อร์ก็ตะลึง “!” ท่านแม่คนงามนั่นเก่งกาจจริงๆ โชคดีที่เขาสำรวมตัวมาตลอด ไม่ได้ทำให้นางโกรธอินสวินอี้กลืนน ้าลายอย่างไม่รู้ตัว “จะว่าไปแล้ว คุณหนูใหญ่ของพวกเจ้ามาจากที่ใดกันแน่”“ที่ที่เก่งที่สุด!” เม่ยเอ๋อร์ตอบอย่างภาคภูมิ “รอหน่อยเถอะคุณหนูใหญ่จะคุมอุทกภัยได้เร็วๆ นี้ หากต้าซือมิ่งนั่นไม่เข้ามายุ่งเสียก่อน”“…หึ” อินสวินอี้นอกจากยิ้มเล็กน้อยแล้วก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรเยี่ยนจื่อเสาวางใจลงไม่น้อย ไม่ว่าอย่างไร มีน้องเล็กที่เก่งย่อมดีกว่ามีน้องเล็กที่อ่อนแอ ดูท่าตัวแปรเดียวในตอนนี้ก็คือต้าซือมิ่งท่านนั้นแล้ว“ท่านอ๋อง ต้าซือมิ่งท่านนี้เป็นศัตรูหรือมิตรกันแน่ขอรับ” เยี่ยนจื่อเสาอยากรู้มาก“มิตร!” อินสวินอี้ตอบอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด!เม่ยเอ๋อร์กลับไม่เชื่อ “หวังว่าเป็นเช่นนั้น”ไม่เพียงแต่นางไม่เชื่อ เยี่ยนอวี๋ที่อยู่ใต้น ้าก็ไม่เชื่อ
ต้าซือมิ่งก็ไร้คำพูดเมื่อเขาพบกว่าเขาเองก็ถูกมารดาของเจ้าก้อนมอมแมม ‘กีดกัน’ ไว้แล้ว เขาถูก ‘กีดกัน’ ด้วยชั้นของกระแสน ้าที่เลือนราง“…กันข้าไว้เช่นนี้เลยหรือ” นัยน์ตาประกายสีม่วงของต้าซือมิ่งหรี่ลงเล็กน้อย จากนั้นใต้ตาของเขาก็มีแสงสีม่วงส่องออกมา ทำให้เขาเห็นแม่ลูกคู่นั้นที่อยู่ใต้แม่น ้าได้อย่างชัดเจน“อ้ะเนะ! อ้ะเนะเนะ” เด็กน้อยยังโบกมือ
