อวบอ้วนของตนเองไปทางท่านพ่อของเขาอย่างที่เขาสัมผัสได้ หากไม่ใช่เพราะถูกท่านแม่ของเขาอุ้มไว้ เด็กน้อยคงว่ายไปหาแล้วต้าซือมิ่งที่มั่นใจแล้วว่าแม่ลูกคู่นี้ไม่เป็นอะไร มุมปากของเขาก็เผยอยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เขามองไปที่เยี่ยนอวี๋ที่อุ้มเด็กน้อยไว้ แต่บัดนี้ฝ่ายหลังหันหลังให้เขาทว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่ากำลังตบลำคอของท่านแม่ “อ้ะเนะเนะ!อ้ะเนะเนะ…” ท่านแม่ ท่านแม่! ท่านพ่อรูปงามน่ะ เหมือนกับว่าจะเป็นท่านพ่อรูปงามที่ตามเสี่ยวเป่ามา…“มาแล้วหรือ” เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะโล้นน้อยๆ ของเด็กน้อย ก่อนจะเบนความสนใจไปจากหลุมดำที่อยู่ตรงหน้า นางจึงสัมผัสถึงกลิ่นอายของต้าซือมิ่งที่ไม่หลบซ่อนแล้วแม้เยี่ยนอวี๋จะตกใจเล็กน้อย แต่นี่ก็ไม่เป็นปัญหาอะไร นางส่งเสียงไปทางต้าซือมิ่งว่า “ในเมื่อมาแล้วก็ลงมาเถอะ”
