“อ้ะ!” เสี่ยวเป่าได้ยินแล้ว เขาใช้มือตบแขนท่านแม่เบาๆ อย่างตื่นเต้นดีใจทันที “อ้ะเนะเนะ!” คือท่านพ่อรูปงาม ท่านแม่รีบหยุดรอสิทว่าเยี่ยนอวี๋ไม่ได้สนใจ นางพุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่แม่น ้าเย่ว์หมิง นางถึงกับไม่ได้ยินเสียงของต้าซือมิ่ง ทว่านางรู้ว่าเขาตามนางมาแล้วหากเป็นเมื่อก่อน นางคงหยุด ‘รอ’ เขา แต่ในตอนนี้นางไม่มีเวลามาสนใจเขา เพราะนางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าใต้แม่น ้าเย่ว์หมิงมีพลังที่นางคุ้นเคยเคลื่อนไหวอยู่“เสี่ยวอิงหรือ”เยี่ยนอวี๋นัยน์ตาเคร่งขรึม ก่อนจะเพิ่มความเร็วขึ้น ในชั่วขณะที่เด็กน้อยตบแขนนาง นางก็พาเด็กน้อยดำลงไปใต้ทะเลแล้ว ส่วนต้าซือมิ่งที่ตามมานั้น เขาก็ทำได้เพียงตามลงไปในน ้าด้วย…และในขณะเดียวกัน…
เสียงดังโครมครามดังออกมาจากใต้พื้นดินอย่างต่อเนื่องราวกับมีสายฟ้าผ่าระเบิดออกจากส่วนลึกของชั้นดิน ทำเอาเหล่าสามัญชนโยวตูที่แม่จะคุ้นชินกับภัยพิบัติแล้วก็ยังตื่นตกใจทว่าทหารลาดตระเวนเมืองโยวตูก็จัดแจงให้ชาวเมืองหนีแล้ว“รีบหนีเร็วเข้า! น ้าจะท่วมแล้ว ไม่รีบวิ่งอีก ยังยืนนิ่งกันอยู่ทำไมเล่า?!”ฝูงคนจำนวนมากในโยวตูเพิ่งจะตั้งสติได้ พวกเขาเห็นมวลน ้าที่ราวกับม่านฟ้ากำลังเคลื่อนตัวมาทางพวกเขาจากทิศเหนือ และมันยังหนาขึ้นเรื่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเพียงชั่วขณะหนึ่ง ผู้คนก็เห็นเกลียวคลื่นสีขาวโถมเข้าหาพวกเขาราวกับสิงโต แผ่นดินพังทลายลงในชั่วขณะราวกับทวยเทพกำลังใช้ขวานเล่มใหญ่ฟาดฟันโล
