ซุ่มโจมตีใดๆ ปลอดภัยจะตายไป!“เอ๋?” เยี่ยนจื่อเสารู้สึกประหลาดเล็กน้อย เขาเตรียมจะอัญเชิญวิณญาณออกมาแล้วด้วย แต่ทุกอย่างกลับสงบดี ราวกับไม่มีอันตรายใดๆ เลย?อินหลิวเฟิงกระจ่างในทันที เขาตบหน้าผากตนเองทีหนึ่งก่อนจะยิ้มพูดว่า “เกือบลืมไปแล้ว! ในเมืองโยวตูของข้า มีกฏห้ามใช้กำลังเด็ดขาด”“ไม่ใช่หรอก เมื่อก่อนก็ใช่ว่าจะไม่มีโจรกล้าหาญนึกลองดีแหกกฎระเบียบของโยวตู” จวินอั้นหยวนรู้สึกแปลกมาก “ถึงอย่างไรท่าน
ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนได้รับหัวใจแห่งหงส์เพลิงไป เป็นไปไม่ได้ที่โจรผู้ยึดมั่นในการแสวงหาความมั่งคั่งเหล่านั้นจะห้ามตนเองไหว”“เช่นนั้นข้าก็ไม่รู้แล้วล่ะ” อินหลิวเฟิงกางพัดในมือ ในที่สุดเขาก็พูดพลางโบกพัดอย่างสบายใจได้แล้ว “อย่างไรเสียตอนนี้ก็ไม่มีไปๆๆ! พอดีเลย พวกเรารีบไปกันเถอะ”เม่ยเอ๋อร์ก็เริ่มพอใจ “เจ้าคนขี้ขลาด!” ไม่เห็นมีมาสักคนเลย!อินหลิวเฟิง “…”นี่กำลังพูดถึงเขาหรือ“แค่ก” เยี่ยนจื่อเสาที่อึดอัดเล็กน้อยก็รีบไกล่เกลี่ย “เม่ยเอ๋อร์ไม่ได้พูดถึงนายท่านน้อยอิน นางหมายถึงโจรเหล่านั้น”ทว่าเมื่อสิ้นเสียงพูดของเขา เม่ยเอ๋อร์ก็มองไปยังความว่างเปล่าอย่างระมัดระวัง!“อ้ะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองไปทางความว่างเปล่าอย่างประหลาดใจเพราะว่าเขาสัมผัสกลิ่นอายของท่านพ่อรูปงามของเขาได้อีกแล้วเขาจึงตื่นเต้นขึ้นมาในทันที (แม้ท่านพ่อรูปงามของเขาจะ ‘ทรมาน’เขานับพันครั้ง…)อีกทั้ง เจ้าตัวน้อยไม่เพียงแต่ตื่นเต้น เยี่ยนอ
