วี๋ยังสัมผัสได้ว่าในร่างกายของเด็กน้อยถึงกับมีคลื่นอวกาศบางๆ ไหลเวียนอยู่?!
ชัดเจนว่านี่คือต้นเหตุของ ‘การหายตัว’ ไปอย่างกะทันหันเมื่อครู่นี้ เยี่ยนอวี๋บีบตัวเด็กน้อยไว้แน่นกว่าเดิม และเรียกเขาเสียงเบา “เสี่ยวเป่า!”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่รู้เลยว่าในร่างกายของตนเองมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไป แต่ว่าเสียงเรียกนั้นก็ ‘หยุด’ ความสามารถนั้นของเขา คลื่นอวกาศที่เกิดในร่างกายของเขาก็มลายหายไปพร้อมกับตอนที่เขาขานตอบท่านแม่ของเขาเยี่ยนอวี๋หอมแก้มเด็กน้อยเบาๆ พูดกำชับว่า “เสี่ยวเป่าอยู่นิ่งๆเจ้าต้องอยู่กับแม่ตลอดเวลานะ อย่าคิดไปที่อื่น มิเช่นนั้นแม่จะตกใจเข้าใจหรือไม่จ๊ะ”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองท่านแม่ด้วยความงุนงงเล็กน้อย“อ้ะเนะเนะ…” แต่ว่าเสี่ยวเป่าอยากไปจับท่านพ่อ ไม่เช่นนั้นเขาจะหนีไปอีกนะทว่าความกังวลครั้งนี้ของเยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่มีความจำเป็นเลยเพราะว่าต้าซือมิ่งที่มีทีท่าจะ ‘ลักพาตัว’ แม่ลูกคู่นี้ไปนั้นไม่ได้คิดจะหนี ดังนั้นบัดนี้พลังของเขาจึงปกคลุมแม่ลูกเยี่ยนอวี๋ไว้แล้ว“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นกว่าเดิม! เขาถึงกับยื่นมืออวบอ้วนน้อยๆ ของตนออกไปคว้าอากาศรอบทิศ เขาสัมผัสได้ว่า ท่านพ่อของเขาอยู่ข้างๆ นี่เอง!แต่แล้ว…
หึ่ง!พื้นดินโยวตูพลันสะเทือน!ครืน!เสียงสะเทือนมาจากใต้ผืนดินดังอื้ออึง“แผ่นดินไหว!”จวินอั้นหยวนสีหน้าพลันเปลี่ยนและโพล่งพูดขึ้นทันที เขารู้สึกขวัญเสีย เพราะว่าเขารับรู้ได้ว
