า” ต้าซือมิ่งที่กลับคืนสู่สภาพสง่างามและสงบเหลือบมองอินสวินอี้ “เรื่องวันนี้…”“วันนี้เกิดเรื่องอะไรหรือ ข้าไม่รู้เรื่องเลย!” อินสวินอี้ที่รู้ทันก็แสดงจุดยืนของตนทันทีต้าซือมิ่งพยักหน้า ก่อนจะหายตัวไป…ฟู่ว! อินสวินอี้ถอนหายใจพลางรู้สึกผ่อนคลายลง เขาพึมพำกับตัวเองว่า “ข้ามแม่น ้าได้แล้วก็รื้อสะพานทิ้งจริงๆ หมดประโยชน์จากข้าแล้วก็ทิ้ง แม้แต่โอกาสให้ข้าอยากรู้อยากเห็นก็ไม่มี”ทว่าเมื่อคิดถึงความสามารถของต้าซือมิ่ง อินสวินอี้ก็คิดว่าถึงแม้จะอยากรู้ แต่ไม่ขอยุ่งจะดีกว่า มิเช่นนั้นอาจจะถูกฆ่าปิดปากจริงๆใครจะไปจินตนาการได้ว่าบุคคลสูงส่งดั่งทวยเทพเช่นต้าซือมิ่งท่านนี้จะคุกเข่าอ้อนวอนขอร้องให้ภรรยายกโทษให้ ภาพเช่นนี้เป็นภาพเช่นใดกันซึ๊ดดด…
อินสวินอี้สูดหายใจเข้าลึกก่อนจะส่ายศีรษะ ไม่อยากแม้แต่จะคิดจริงๆ! ทว่าอินสวินอี้ยังคงอยากรู้อยู่ดี อยากรู้จนคันยิกๆ ไปทั่วในขณะเดียวกัน…ต้าซือมิ่งก็หาแม่ลูกเยี่ยนอวี๋เจอแล้ว ทว่าเยี่ยนอวี๋ในบัดนี้กำลังคุยธุระกับจวินอั้นหยวน(ที่ถูกดักไว้) ต้าซือมิ่งมิได้ลักพาตัวนางไปเขารอคอยอย่างอดทนอยู่ในความว่างเปล่า“แค่ก” จวินอั้นหยวนที่รู้ว่าก่อนหน้านี้ตนถูกหลอกล่อก็กำลังยิ้มเจื่อน “ท่านปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน เรื่องของท่านและต้าซือมิ่งคงไม่รุนแรงใช่หรือไม่ เมืองโยวตูเป็นเมืองเล็ก…” คงรับไม่ไหวหากพวกท่านสองคนปะทะกัน“วางใจเถอะ ข้าไม่สู้กับเขาหรอก” เยี่ยนอวี๋เข้าใจความนัยของค
