ำพูดของเขา “เท่าที่ดูตอนนี้ จุดประสงค์ของข้ากับเขาน่าจะตรงกันแน่นอนว่านี่เป็นเพียงความคิดของข้า ส่วนเขาจะคิดอย่างไร ข้าไม่ทราบ”“เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ดี” จวินอั้นหยวนวางใจลงไม่น้อย เพราะเท่าที่เขาทราบ ต้าซือมิ่งท่านนั้นก็มิได้อยากสู้ มิเช่นนั้นคงสู้กันนานแล้ว!เยี่ยนอวี๋ก็ไม่ได้คุยเรื่องนี้ต่อ “แล้วพืชตะไคร่น ้าเหล่านี้…”จวินอั้นหยวนไม่รอให้เยี่ยนอวี๋พูดจบ เขาก็พูดขึ้นว่า “ถือเสียว่าหอจวินเป่ามอบให้ท่านปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน”
“หืม?” เยี่ยนอวี๋เลิกคิ้วมองจวินอั้นหยวน “ข้าไม่รับของให้เปล่า”“ฮ่าๆๆ…” จวินอั้นหยวนหัวเราะดังลั่น “อันที่จริงก็ไม่ถือว่าให้เปล่า ถือเสียว่าหอจวินเป่าของเรามอบให้สหายเป็นของขวัญแรกพบแล้วกัน แน่นอนว่าหากท่านปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนไม่อยากเป็นเพื่อนกับหอจวินเป่าของพวกข้าก็ย่อมปฏิเสธได้”เยี่ยนอวี๋เลิกคิ้วอีกครั้ง “ไม่ขาย?”“อันที่จริงท่านปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนมิต้องรู้สึกหนักใจ หอจวินเป่าพวกข้าย่อมไม่ทำให้สหายลำบากใจ ไม่ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นเพียงแค่ไม่ซ ้าเติมกันก็ถือเป็นสหายแล้ว” จวินอั้นหยวนกล่าวอย่างตรงไปตรงมา“พวกเจ้าทำการค้าเช่นนี้ ไม่ขาดทุนหรือ” เยี่ยนจื่อเสาได้ยินดังนั้น เขาก็ถามกลับด้วยความสงสัยเล็กน้อยว่า “หากมีสหายซ ้าเติมเช่นนี้จริงๆ พวกเจ้าก็จนปัญญามิใช่หรือ เช่นนั้น…” สมบัติล ้าค่าที่ให้ไปก็เท่ากับเสียไปเปล่าๆ สิจวินอั้นหยวนกลับพูดว่า “หอจวินเป่าของเราย่อมมีม
