าตรฐานที่เรายึดมั่น มิใช่ใครก็ได้ที่จะได้รับ ‘มิตรภาพ’ ของหอจวินเป่า แน่นอนว่า หากเราดูคนผิดไป หอจวินเป่าก็ย่อมรับความสูญเสียไหว”“ใช่แล้ว” อินหลิวเฟิงก็อดไม่ไหว “กูไหน่ไน อย่างอื่นเราไม่พูดแต่ความจริงใจของข้า เจ้าย่อมรู้ดี แม้จะลงรายละเอียดมิได้ แต่สำนักจวินจื่อและตระกูลอินของข้าไม่แตกคอกันแน่นอน”
แต่แล้ว เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้ยินดังนั้นกลับทำหน้ามุ่ยและถลึงตาใส่อินหลิวเฟิงอินหลิวเฟิง “…”เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะโล้นน้อยๆ ของเด็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองอินหลิวเฟิงอย่างมีความนัยอินหลิวเฟิง “…”เขาทำอะไรผิดต่อพ่อคุณทูนหัวท่านนี้หรือ ทำเอาพ่อคุณทูนหัวท่านนี้ไม่พอใจเขาสักเรื่อง!จวินอั้นหยวนย่อมไม่เข้าใจ ‘สัญญาณ’ เหล่านี้ ทว่าเยี่ยนอวี๋ก็พยักหน้าตอบว่า “ได้”จวินอั้นหยวน “?”“ข้าติดหนี้บุญคุณหอจวินเป่า” ในขณะที่เยี่ยนอวี๋พูด นางก็เก็บพืชตะไคร่น ้าเรียบร้อยจวินอั้นหยวนก็ยิ้ม “ดี!”“อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าอยากจะเปิดหีบสมบัติใบใหญ่ที่ท่านแม่ของเขาเก็บลงไป เขาอยากรู้ว่าข้างในคืออะไร เสี่ยวเป่ากินได้หรือไม่นะ
เยี่ยนอวี๋เชี่ยวชาญเรื่อง ‘ความสนใจ’ ของลูกดี นางเก็บหีบสมบัติลงไปในถุงวิเศษอย่างไร้ร่องรอยทันที จากนั้นนางก็ลุกขึ้นพูดว่า “หากไม่มีเรื่องอื่นใดแล้ว พาข้าไปแม่น ้าเย่ว์หมิง”“เชิญ” จวินอั้นหยวนก็มิได้ชักช้าเพียงแต่ว่า…
