คำถามจี้จุดของเยี่ยนอวี๋ทำให้อินหลิวเฟิงที่เข้าใจในทันทีเหงื่อแตกพลั่กอีกครั้ง!บิดามันเถอะ… เวลาที่อยู่ต่อหน้ากูไหน่ไนท่านนี้ เขาคงเหมือนคนเปลือยกายที่ไม่สามารถปิดบังอะไรได้เลยสินะ? นางช่างหลักแหลมเหลือเกิน!“กูไหน่ไน ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด” อินหลิวเฟิงอยากจะร้องไห้แล้วเยี่ยนอวี๋พ่นหายใจออกมาเบาๆ นางก็ไม่ได้ทำให้อินหลิวเฟิงลำบากใจแต่อย่างใด นางเพียงแค่อุ้มเด็กน้อยเดินเข้าใกล้ปีกแห่งมังกรและสำรวจกลิ่นอายวิญญาณอสูรของมันอย่างละเอียด“อ้ะ! อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายื่นมืออวบอ้วนของตนออกไปทำท่าจะลูบมันเยี่ยนอวี๋ย่อมไม่ปล่อยให้เขาทำเช่นนั้น นางอนุญาตให้เขาดูเท่านั้น นางยกมือแตะลงบนปีกแห่งมังกร ทำเอาอินหลิวเฟิงตกใจจน
ลุกพรวด! ทว่าเยี่ยนอวี๋ก็หลับตาลงและสัมผัสปีกแห่งมังกรอย่างตั้งอกตั้งใจแล้วเมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าเห็นดังนั้น เขาก็แอบยื่นมืออวบอ้วนของตนออกไป ยังคงอยากจะจับมันอยู่“นายท่าน!” อินหลิวเฟิงที่ตาไวมือไวก็รีบจับมืออวบอ้วนของเด็กน้อยไว้ ก่อนจะพูดขอร้องว่า “นายท่านน้อย! ท่านอย่าหาเรื่องตายสิ”ข้ายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อนะ!เสียดายที่เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เขาคิดจะดึงมือตนเองออก แต่แล้วท่านแม่ของเขาก็ลืมตาขึ้นแล้ว นางกอดรัดตัวและแขนของเขาไว้ทันที…“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองปีกแห่งมังกรอย่างเสียใจเยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะโล้นน้อยๆ ของเด็กน้อย เผยสีหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง นางสัมผัสได้ว่าเจ้าข
