มิได้ฝ่ายหลังเองก็งุนงงเช่นกัน ทว่าเอ้อร์เหมากลับตอบอย่างมีเหตุมีผลว่า“แม้แต่นายท่านยังไม่ทราบ ข้าน้อยจะไปทราบได้อย่างไร ในเมื่อข้าน้อยเป็นเพียงองครักษ์คนหนึ่ง”“…ก็ใช่” อินหลิวเฟิงเกาศีรษะ เขาไม่คาดคิดเลยว่าในหอจวินเป่าจะมีสมบัติล ้าค่าเช่นนี้ และยังถูกนำออกมาซื้อขายด้วย นี่มันบ้าไปแล้วชัดๆตอนนี้โยวตูของพวกเขาเป็นหนามยอกอกแล้วยังอวดรวยเช่นนี้อีก? อืม ถึงแม้โยวตูของพวกเขาจะร ่ารวยจริงๆ ไม่ต้องอวด ราชสำนักก็รู้…แต่… แต่ว่า…บิดาของอินหลิวเฟิง ท่านอ๋องแห่งโยวตูที่ถูก ‘ข่มขู่’ เขาก็อยากจะพูดว่า อันที่จริงเขาไม่อยากอวดรวย ไม่อยากจริงๆ! เขา
ไม่ใช่คนขี้อวดเช่นนั้น! อีกทั้ง อันที่จริงหัวใจแห่งหงส์เพลิงนี้ก็ไม่ใช่ของหอจวินเป่าเสียหน่อย ไม่ใช่จริงๆ!“ต้าซือมิ่ง…”อินสวินอี้ทำหน้าอมทุกข์ เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าต้าซือมิ่งที่จะให้ของขวัญภรรยาและลูกคู่นี้ เหตุใดจึงไม่ให้แบบเงียบๆ เหตุใดจึงต้องรังแกโยวตูของพวกเขา อีกทั้งการซื้อขายครั้งนี้ยังไม่ใช้สิทธิพิเศษ นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ทว่าต้าซือมิ่งไม่สนใจสีหน้าอมทุกข์ของอินสวินอี้แม้แต่น้อย เขายังคงพยายามย้อนคิดถึงอดีต เพราะว่าเขาไม่เพียงไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องที่ตนมีลูก และยังไม่สามารถแม้แต่จะตัดสินด้วยการใช้ตรรกะและการวิเคราะห์กาลเวลาว่าตนเองเคยสูญเสียความทรงจำหรือไม่ฉะนั้น… ลูกมาจากที่ไหนกันและในขณะที่ต้าซือมิ่งมีท่าทีเย็นชา จิตใจว้าวุ่น และความคิ
