?…สายตาของทุกคนสาดไปที่ห้องพักชั้นดีขนาดกลางทันที แต่ก็เห็นเพียงใบหน้าดุร้ายของเม่ยเอ๋อร์ แม้แต่เจ้าตัวเล็กจิ้มลิ้มก็ไม่เห็น“อ้ะ!” เจ้าตัวเล็กจิ้มลิ้มกลับส่งเสียงร้องอย่างมีความสุขขึ้นมา“อ้ะ! อ้ะเนะเนะ…” ท่านพ่อของข้าเอง! ท่านพ่อรูปงามของข้าให้ปีกบินๆ สวยๆ นั่นเยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นดีใจจนมิอาจเก็บซ่อนไว้ได้ ตัวของเขายังทำท่าจะกลิ้งออกไปข้างนอกเพื่อไปรับของขวัญสวยงามที่ท่านพ่อให้ด้วยแต่น่าเสียดายที่เยี่ยนอวี๋จับเด็กน้อยกลับมาที่เดิม “เสี่ยวเป่า เจ้าจะลืมว่าเขาเคยรังแกเจ้าเพียงเพราะเขาให้ของเจ้าไม่ได้ คำกล่าวว่ามียศถาบรรดาศักดิ์และความร ่ารวยไม่ควรทำตัวเหลวไหล เข้าใจหรือไม่”“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเบิกดวงตากลมโตของตนเองแสดงออกว่าตนไม่เข้าใจอย่างไม่รู้สึกกดดันเยี่ยนจื่อเสาก็อดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “คำกล่าวนี้ค่อนข้างลึกซึ้ง เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์อย่าทำให้เสี่ยวเป่าลำบากเลย เขายังเด็กอยู่”
“แต่ข้าคิดว่าเขาเข้าใจ…” อินหลิวเฟิงพึมพำ เขาไม่กล้าพูดเสียงดัง เพราะเขาไม่อยากถูกพ่อคุณทูนหัวหมายหัวอีกแล้ว หลังจากอินหลิวเฟิงไอกระแอมเบาๆ แล้ว เขาก็ถามด้วยสีหน้าปกติว่า “เช่นนั้นพวกเราไม่รับ?”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับแขนเสื้อของท่านแม่ของเขาไว้แน่นทันทีเขามองท่านแม่ตาปริบๆ แสดงท่าทาง ‘เสี่ยวเป่าอยากได้มาก’ ดวงตาทั้งคู่ของเขาส่องสว่างเป็นประกาย… สายตาน่ารักน่าชังเช่นนี้ทำเอาเยี่ยนอวี๋พ่ายแพ้ยับเยิน แต่ครั้นน
