างจะยืนหยัดต่อไป สิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่เหมือนกับจะรู้ว่าท่านแม่ของตนจะปฏิเสธก็กอดคอของท่านแม่ไว้ และถูๆ ไถๆ บริเวณใบหูของท่านแม่ของเขา แสดงความรักและออดอ้อนเต็มที่เยี่ยนอวี๋ “…”นางลูบศีรษะเด็กน้อยพลางยิ้มบางๆ“อ้ะเนะเนะ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่าเงยหน้ามองท่านแม่ของเขาอย่างมีชีวิตชีวาทันทีราวกับจะบอกว่า ‘รับไว้ได้แล้วใช่หรือไม่’เยี่ยนอวี๋จิ้มหน้าผากของเด็กน้อยเบาๆ “เจ้านี่นะ…”“ฮ่า” เมื่อรู้ว่าท่านแม่ของเขายอมแล้ว เยี่ยนเสี่เป่าก็ยิ้มร่าอย่างมีความสุขราวกับปีศาจตัวน้อย อินหลิวเฟิงเห็นดังนั้นก็อดชื่นชมมิได้
ก๊อกๆ…เสียงองครักษ์หอจวินเป่าเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า“ท่านปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน ปีกแห่งมังกรของท่านขอรับ”“อ้ะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจจนส่งเสียงเรียกให้คนเข้ามา แต่เขาฟังไม่รู้เรื่อง เม่ยเอ๋อร์จึงเป็นคนขานเรียก “เข้ามา”เสียงประตูเปิดจึงดังขึ้น จากนั้นองครักษ์หอจวินเป่าร่างสูงกำยำสองนายก็ค่อยๆ ยกปีกแห่งมังกรเข้ามาในห้องพักอย่างระมัดระวังห้องพักขนาดกลางมีขนาดกว้างพอสมควร ทว่าปีกแห่งมังกรก็ยังไม่สามารถผ่านประตูเข้าไปได้ ด้วยเหตุนี้แม้องครักษ์ผู้มีฌานตบะไม่ด้อยยังต้องทุลักทุเลอยู่นานพอสมควร จนเมื่อเม่ยเอ๋อร์เข้าไปช่วยจึงสามารถนำปีกแห่งมังกรเข้ามาวางในห้องพักได้อย่างเรียบร้อย“อ้ะ! อ้ะเนะเนะ…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจจนบ้าไปแล้ว เขาส่งเสียงร้องดีใจไปทางปีกแห่งมังกรไม่หยุดปาก อีกทั้งสีหน้าแสดงควา
