มตะลึงในเวลาเดียวกันนั้นก็ทำให้เขาดูน่ารักน่าชังมากองครักษ์หอจวินเป่าที่เคาะประตูท่านนั้นก็ถูกเด็กน้อย ‘พิชิต’หัวใจทันที “คุณชายน้อยเยี่ยนเป็นเด็กน้อยเปี่ยมพรสวรรค์ที่เกิดใน
แวดล้อมที่ถูกปลูกฝังอบรมที่ดี ช่างเฉลียวฉลาด น่ารัก และเก่งกาจมากจริงๆ”เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินว่ามีคนชมเขา เขาก็เบนความสนใจไปจากปีกแห่งมังกร จากนั้นเขาก็พบว่าคนที่อยู่ตรงหน้านี้คือคนดีที่ไม่ได้ตั้งใจขวางทางเขาไว้ครั้นเขาไปหาท่านพ่อของเขา เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงชี้ไปที่เขาพลางหันไปมองท่านแม่ “อ้ะ!”เยี่ยนอวี๋รู้ว่าเด็กน้อยจำเขาได้และกำลังบอกนาง นางจึงยิ้มบางๆก่อนจะพยักหน้าพูดว่า “เสี่ยวเป่าจำเจ้าได้ ขอบคุณเจ้าที่ก่อนหน้านี้ปกป้องเขาไว้”“ข้าน้อยละอายใจนัก มิอาจรับคำขอบคุณนี้ไว้ได้ ทว่าคุณชายน้อยเยี่ยนความจำดี ยังจำข้าน้อยได้ ข้าน้อยรู้สึกเป็นเกียรติมากนัก”องครักษ์หอจวินเป่ากล่าวขอโทษด้วยความดีใจและไม่สบายใจในคราเดียวกัน “ข้าน้อยทำภารกิจเสร็จแล้ว ไม่รบกวนทุกท่านแล้วขอรับ”“ไปเถิด” อินหลิวเฟิงโบกมือ หลังจากที่องครักษ์หอจวินเป่าออกไปแล้ว เขาก็เตือนเยี่ยนอวี๋เสียงเบาว่า “กูไหน่ไน แม้ปีกแห่งมังกรเป็นของดี แต่สิ่งของชิ้นนี้พิกลนัก เมื่อใดที่เจ้าจะสำรวจมัน โปรดระวังตัวด้วย”“ข้ารู้”
“เจ้ารู้หรือ” อินหลิวเฟิงตะลึงเล็กน้อย สาเหตุที่เขาเตือนนางได้ก็เป็นเพราะเขามีข้อมูลในมือ ถือว่ารู้จักปีกแห่งมังกรอยู่บ้าง“อืม” เยี่ยนอวี๋ลูบเ
