ถึงแม้อินสวินอี้ไม่รู้ว่าเหตุใดต้าซือมิ่งท่านนี้จึงถามคำถามเช่นนี้แต่ครั้งนี้เขาก็ตอบกลับอย่างจริงจังว่า “รูปลักษณ์เช่นท่าน เว้นแต่สืบทอดทางสายเลือด มิเช่นนั้นไม่มีทางเหมือนกันเช่นนี้ ยิ่งเมื่อมีหน้าตาเช่นนั้น”“เช่นไร”“เหมือนกันราวกับแกะเช่นนั้น! ข้ามิได้พูดปด หน้าตาของเด็กคนนั้นเหมือนกับท่านราวกับสลักออกมา หากไม่ใช่ลูกโดยแท้ก็คงบอกได้เพียงว่าต้าซือมิ่งท่านมีพี่น้องฝาแฝดอีกคนหนึ่ง”“ดังนั้น เขาเป็นลูกชายของข้าจริงๆ หรือ”“เอ่อ…” อินสวินอี้ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล เขาอดถามไม่ได้ว่า “หรือว่าท่านจำอะไรไม่ได้เลย?”อินสวินอี้ทายถูก ต้าซือมิ่งราชสำนักก็หน้าดำคร ่าเครียดทันที…เพราะว่าเท่าที่เขาทราบ จวบจนทุกวันนี้เขายังเป็นพรหมจารีอยู่เลย ตอนนี้กลับมาบอกเขาว่าพรหมจารีเช่นเขามีลูกชายคนหนึ่ง?ขอประทานโทษ… ถึงแม้ต้าซือมิ่งเผชิญโลกกว้างมาไม่น้อย เขาก็มิอาจรับเรื่องพิกลเช่นนี้ได้
แต่อินสวินอี้คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าต้าซือมิ่งท่านนี้จะจำความอะไรไม่ได้เลยจริงๆ แต่… แต่ว่าเขาก็ยังถามขึ้นว่า “เช่นนั้นท่านและปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน…”“หึ” ต้าซือมิ่งที่ทนไม่ไหวอีกต่อไปก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆ ราวกับโมโหจนหัวเราะ “เจ้าอยากรู้มากเลยใช่หรือไม่ว่าข้ามีเรื่องอะไรกันกับปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน”อินสวินอี้ขนลุกในทันใด เขารีบส่ายศีรษะตามสัญชาติญาณเพื่อรักษาชีวิต “ไม่ๆๆ! ข้าไม่สนใจเลยสักนิด!” ให้มันจริงเถอะ! เขาร
