กำลังพยายามเรียกความทรงจำคืนมา…ทว่าถึงแม้เขาจะพยายามอย่างไร เขายังคงมิอาจละความสนใจไปจากแม่ลูกคู่นั้นได้ เพราะว่างานซื้อขายเข้าสู่ช่วงท้ายแล้ว ของแลกเปลี่ยนที่ผังอี้นำออกมาเป็นสมบัติล ้าค่าของการซื้อขายครั้งนี้ทั้งนั้น บรรยากาศในห้องซื้อขายจึงคึกคักมาก
“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ!..” ทารกน้อยเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ชอบมีส่วนร่วมคนนี้ก็ไม่มีกะจิตกะใจทานข้าวดีๆแล้ว เขากินคำหนึ่งก็ชี้ไปที่นอกหน้าต่างส่งเสียง “อ้ะเนะเนะ”“นั่นคือดาบ เจ้าเล่นไม่ได้” ครั้งนี้เยี่ยนอวี๋มิได้ตามใจเด็กน้อย ถึงอย่างไรดาบเล่มใหญ่ที่กำลังซื้อขายกันข้างล่างเพียงแค่ตัวใบดาบก็ใหญ่กว่าเสี่ยวเป่าสามเท่าแล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่าเบะปาก ทำท่าจะขอร้องอีกครั้ง…“กินข้าว” เยี่ยนอวี๋ปิดปากน้อยๆ ของเยี่ยนเสี่ยวเป่าด้วยข้าวต้มปลาเยี่ยนเสี่ยวเป่ากินพลางพูดเสียงอู้อี้ ทว่าการซื้อขายข้างนอกสำเร็จแล้ว ดาบล ้าค่าระดับตำนานเล่มนั้นถูกสมาชิกของตระกูลหวังที่อยู่ห้องข้างๆ รับไปเยี่ยนเสี่ยวเป่าทำหน้ามุ่ยทันที เขาทานข้าวคำโตทีละคำอย่างไม่พอใจราวกับระบายอารมณ์โกรธด้วยปริมาณข้าว“บัดนี้ ข้าน้อยจะแสดงสมบัติล ้าค่าชิ้นที่สองของการซื้อขายครั้งนี้ นั่นก็คือปีกแห่งมังกร” เสียงของผังอี้ทำให้ผู้คนในห้องซื้อขายต้องฮือฮาอีกครั้ง!เสียงดังเซ็งแซ่ไปทั้งห้อง
ผังอี้กลับประกาศเรื่องน่าตะลึงกว่าเดิมว่า “นี่คือปีกแห่งมังกรที่เก็บรักษาไว้อย่างดี เป็นมรดกมังกรโบราณที่สมบูรณ
