ไม่มีใครฟังภาษาเด็กรู้เรื่อง แต่เยี่ยนจื่อเสาย่อมไม่กล่าวโทษหลานชายน้อย ทว่าเขายังคงรู้สึกขวัญเสียนัก “ลุงไม่โทษเสี่ยวเป่าแต่ต่อไปเสี่ยวเป่าเจ้าอย่าหายตัวไปเงียบๆ เช่นนี้อีก อันตรายมากเลย”
เมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้กับหลานชายน้อย เยี่ยนจื่อเสายังคงหวาดผวา แม้เหตุการณ์นั้นจะผ่านไปแล้วก็ตาม หากไม่ใช่เพราะหลานชายน้อยมีพรสวรรค์ ทารกธรรมดาทั่วไปคง…“เรื่องมันผ่านไปแล้ว จื่อเสาเจ้าอย่าตระหนกเลย” อินหลิวเฟิงที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายผิดปกติของเยี่ยนจื่อเสา เขาก็รีบปลอบชายผู้โหดเหี้ยมคนนี้ทันที “ครั้งนี้ตระกูลเฉาหนีไม่ได้แน่ ท่านพ่อเจ้าเล่ห์ของข้าต้องจัดการอย่างสาสม”“เช่นนั้นพวกเจ้าโยวตูจะทำให้จักรพรรดิองค์ปัจจุบันกริ้วหรือไม่” แม้เยี่ยนจื่อเสาจะโกรธเกลียดเฉาผิงผิงและกลุ่มคนของเฉาอิงเหรินที่ช่วยคนชั่วช้าทำความชั่วก็ตาม แต่เขาก็รู้ความลำบากของโยวตูดี“มิเป็นไร” เยี่ยนอวี๋พูดขึ้น “ข้าจะเขียนฎีกาให้”“เช่นนั้นก็ขอบคุณกูไหน่ไน” อินหลิวเฟิงยิ้มพูดว่า “ศิษย์พี่จื่อเสามิต้องกังวล ไม่ช้าก็เร็วราชสำนักก็ต้องจัดการโยวตู อยู่ที่เรื่องของเวลา ตอนนี้เราจู่โจมก่อนอาจจะดีกว่าเล็กน้อย”เยี่ยนจื่อเสาไม่เหมือนกับเยี่ยนอวี๋ เขาอายุไม่น้อยแล้ว อีกอย่างเมื่อก่อนเขายังเอาแต่หมกมุ่นอยู่แต่กับการฝึกฌาน มิได้สนใจเรื่องการวางกลอุบายเหล่านี้ ดังนั้นเขาไม่ค่อยเข้าใจสิ่งเหล่านี้นัก เขาเพียงพยักหน้าอย่างไม่ค่อยเชื่
