อ “ขอให้เป็นเช่นนั้น”
เยี่ยนจื่อเสาไม่ได้รู้เรื่องของราชสำนักดีนัก ถึงแม้ว่าราชสำนักจะแต่งตั้งน้องสาวของนางเป็นปราชญ์มหาสำนักแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่สามารถลบล้างสิ่งที่ราชสำนักปล่อยปละให้สำนักคุนอู๋กระทำต่อสำนักชางอู๋ได้ทว่า…“เราส่งเสียงดังโหวกเหวกที่นี่ แขกเหล่านั้นไม่รู้เรื่องเลยหรือ”เยี่ยนจื่อเสาเพิ่งค้นพบว่าถึงแม้พวกเขาทำเสียงดังเพียงใด แต่กลับไม่มี ‘คนนอก’ มามุงดูเลย“แน่นอน!” อินหลิวเฟิงตบไหล่เยี่ยนจื่อเสาเบาๆ ยิ้มแล้วพูดว่า“บอกเจ้าแล้วไง พลังค่ายกลของหอจวินเป่าแข็งแกร่งมาก พวกเราสู้รบที่นี่กันมาแทบทั้งวัน ข้างหน้าก็ยังไม่รับรู้อะไรเลย”เยี่ยนจื่อเสาตกใจ “ดังนั้นตาแก่ตระกูลเฉาเมื่อครู่นี้ก็ถูกค่ายกลของหอจวินเป่าจัดการหรือ”“…นั่นมิใช่หรอก” อินหลิวเฟิงรู้ตัวดี “บอกแล้วมิใช่หรือว่านั่นอาจะเป็นฝีมือของต้าซือมิ่ง”“เป็นเขาจริงๆ หรือ” เยี่ยนจื่อเสาชะงัก ก่อนจะมองไปที่น้องเล็กของตนอย่างอดไม่ได้ “ท่านนี้เป็นสหายมาดีมิใช่ศัตรูหรือ”เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินดังนั้น เขาก็รีบพยักหน้า “อ้ะเนะเนะ!”คนนั้นคือพ่อรูปงาม!
เยี่ยนอวี๋กลับไม่คิดเช่นนั้น “เขารังแกเจ้ามิใช่หรือ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่ายศีรษะ แต่เขาก็คิดได้ว่า หากเขาบอกว่าท่านพ่อรูปงามของเขาไม่ได้รังแกเขา เช่นนั้นท่านแม่จะไม่ไปจับท่านพ่อรูปงามแล้ว? เมื่อคิดได้เช่นนี้…เยี่ยนอวี๋พูดขึ้นว่า “ขี้ลืมตั้งแต่เด็กเลยนะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่า “?”“ไม่ใช่ห
