ต้าซือมิ่งราชสำนักไม่ได้ตาบอด และสายตาของเขายังดีเหมือนอินสวินอี้โยวตูอ๋องด้วย เขาเห็นชัดเจนแล้วว่าทารกน้อยที่ร้องไห้จนตาบวม เจ้าก้อนที่สกปรกมอมแมมทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเขา เจ้าก้อนมอมแมมที่ชอบเขาและมีความสามารถในการ ‘จับ’ เขามีหน้าตาเหมือนตัวเขาเองมาก เหมือนมาก… เหมือนมากจริงๆ… เหมือนจนทำให้ต้าซือมิ่งราชสำนักแสดงกิริยาไม่เหมาะสมเป็นครั้งแรกในชีวิต!เขาตัวนิ่งงันอยู่ที่เดิม ทว่าเขาก็กีดกันตนเองออกจากสายตาทุกคนแล้ว ดังนั้นถึงแม้ว่าอินสวินอี้จะคอยมองต้าซือมิ่งท่านนี้ตลอดเวลาแต่เขาก็ไม่ทันเห็นสีหน้าประหลาดราวกับถูกฟ้าผ่าที่ปรากฏบนใบหน้าของต้าซือมิ่งท่านนี้ ทว่าอินสวินอี้ผู้มีสายตาเฉียบแหลม เขาพอเดาได้แล้วว่าเหตุใดต้าซือมิ่งท่านนี้จู่ๆ จึง ‘หายตัว’ ไป อีกทั้งเขายังทายความจริงอีกเรื่องหนึ่งได้ด้วย‘ดูท่าต้าซือมิ่งจะไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขา’ อินสวินอี้รู้สึกว่าตนรู้ความจริงได้มากขึ้นทุกวันแล้ว! หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาอาจถูกฆ่าปิดปากก็ได้แต่เหนือสิ่งอื่นใด… อินสวินอี้ยังคงต้องสบถอย่างไม่สุภาพในใจ‘บ้าเอ๊ย’ ต้าซือมิ่งไม่รู้ว่าตนเองมีลูกชายหรือนี่?! เป็นเพราะต้าซือมิ่งเลวทรามเกินไป เลวทรามจนไม่รู้ว่าทิ้งเชื้อไว้ให้ใครหรือ! หรือว่าท่านปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนเก่งเกินไป นางคลอดลูกของเขาออกมาโดยที่เขาไม่รู้ตัว?!
…ไม่ว่าเป็นความเป็นไปได้แบบใด อินสวินอี้ก็ทำได้เพียงร้อง ‘บ้าเอ๊ย’ ในใจ!ลองคิดดูสิ
