ถึงแม้ต้าซือมิ่งท่านนี้จะไม่ออกมาอย่างเงียบเชียบและไร้ ‘คลื่นลม’ คนระดับชั้นเช่นเขาก็ไม่มีผู้ใดในเหตุการณ์รับรู้การมาถึงของเขาอยู่ดี ทว่าเด็กน้อยเพียงหนึ่งเดียวที่มีสัมผัสอันมหัศจรรย์ก็กำลังสะอึกสะอื้นอย่างเศร้าเสียใจ เพราะเขายังรู้สึกน้อยใจ อีกทั้งท่านแม่ของเขาก็ยังคงปลอบเขาด้วยความอ่อนโยนอยู่ด้วย“อ้ะเนะเนะ…” สิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่ร้องไห้พลางพูด เขาเล่าสิ่งที่เขาเผชิญทั้งหมดให้ท่านแม่คนงามของเขาฟังอย่างน้อยเนื้อต ่าใจส่วนเยี่ยนอวี๋ แม้นางจะฟังไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการสื่อสารของนางและเด็กน้อย ในระหว่างนี้นางยังเช็ดตัวให้เด็กน้อยจนสะอาดและเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ให้เขาจนถึงบัดนี้ ‘กลิ่นซุปเนื้อตุ๋น’ ที่อยู่บนตัวเด็กน้อยถึงจะหายไปทั้งหมด เขา ‘กลับมา’ เป็นเด็กน้อยจิ้มลิ้มเนื้อตัวสะอาดสะอ้านและขาวนุ่มผุดผ่องอีกครั้งเมื่อองครักษ์หอจวินเป่าเห็นภาพเบื้องหน้านี้ เขาก็รู้สึกไร้คำบรรยายจริงๆ… ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาจะค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าเด็กคนนี้ไม่ได้ถูกลวก แต่… องครักษ์หอจวินเป่ายังคงรู้สึกเหลือเชื่อ “พ่อครัว
ใส่กลควบคุมอุณหภูมิที่เป็นเครื่องมือควบคุมขนาดเล็กในถ้วยน ้าซุปเพื่อไม่ให้กระทบต่อรสชาติ ดังนั้นเมื่อซุปเนื้อตุ๋นถูกสาดออกไป มันจึงยังคงร้อนอยู่…“เช่นนี้แหละ! แต่ทารกน้อยกลับไม่เป็นอะไรเลยทว่าแม้จะเป็นเช่นนี้ หลังจากที่องครักษ์หอจวินเป่าตื่นตะลึงแล้วเขาก็รีบคุกเข่าลงต่อหน้าเยี่ยนอวี
