๋ “ท่านปราชญ์มหาสำนัก ทั้งหมดนี้ข้าน้อยมีความผิดที่มิอาจปฏิเสธได้ ท่านได้โปรดลงโทษขอรับ ไม่ว่าท่านจะลงโทษอย่างไร ข้าน้อยล้วนยินยอม”“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยังคงน ้าตาร่วงอยู่นั้น เขากลับโบกมือเล็กน้อยให้องครักษ์หอจวินเป่าคนนี้ “อ้ะเนะเนะ…”เมื่อเยี่ยนอวี๋เข้าใจ นางจึงจูบเด็กน้อยเบาๆ ก่อนจะละสายตาจากเด็กน้อยและมองไปที่องครักษ์หอจวินเป่าคนนั้น “เสี่ยวเป่าบอกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า กลับไปเถอะ”“ท่านปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน?” องครักษ์หอจวินเป่าชะงักเพราะว่าจุดจบของเฉาผิงผิงและคนอื่นๆไม่ได้โหดร้ายธรรมดา เขาเตรียมใจว่าต้องตายไว้แล้ว!ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนยกซุปเนื้อตุ๋นที่ทำให้คุณชายน้อยเยี่ยนบาดเจ็บออกมา! อีกทั้งจากการสังเกตในภายหลังของเขา หากไม่ใช่เพราะเขาขวางทางไว้ คุณชายน้อยเยี่ยนคงไม่ถูกรังแกจนเป็นเช่นนี้คุณชายน้อยท่านนี้ ‘หนี’ ได้รวดเร็วจนน่ากลัว…
ทว่าเยี่ยนอวี๋กลับไม่ได้พูดอะไรอีก นางยังคงปลอบเด็กน้อยของนางต่อไป “เสี่ยวเป่าไม่ร้องแล้วดีหรือไม่จ๊ะ ดูเจ้าสิ ตาบวมหมดแล้วไม่น่ารักแล้ว”เมื่อได้ยินว่าไม่น่ารักแล้ว… เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ร้องไห้เสียงดังอีกครั้งแต่เดิมเขาเป็นเด็กน้อยจิ้มลิ้มน่ารักน่าชังคนหนึ่ง เป็นเด็กน้อยจิ้มลิ้มที่กำลังจะไปพบท่านพ่อรูปงาม!“เสี่ยวเป่า…” เยี่ยนอวี๋ทำอะไรไม่ถูกทว่าหลังจากที่เด็กน้อยแผดเสียงร้องแล้ว เขาก็คิดขึ้นได้ว่าเขากำลังจะไปหาท่านพ่อรูปงามของเขา ดังนั
