้นเขาจึงตั้งสติขึ้นได้และพบว่าพ่อรูปงามของเขายังอยู่ใกล้ๆ ไม่ได้ไปไหน!“อุแว้?”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เกิดความสงสัยเข้ามาแทนที่เสียงร้องไห้ เขาก็รีบมองไปทางที่ท่านพ่อรูปงามของเขาอยู่และในตอนนี้เอง ต้าซือมิ่งที่เดินออกจากห้องพักนานแล้ว เขาก็มาปรากฏอยู่บริเวณสุดสายตาของเด็กน้อย ซึ่งก็คือหัวมุมที่เด็กน้อยพยายาม ‘ข้ามผ่าน’ ไปหลายหน เขาอยู่ในระยะใกล้กับเด็กน้อยมาก!น่าเสียดายที่ฝ่ายหลังร้องไห้จนตาบวมไปหมด ตอนนี้ยังมีหยาดน ้าตาในดวงตา เขาจึงมองไม่ถนัดนัก…
อินสวินอี้ที่มองเห็นต้าซือมิ่งเพียงคนเดียวก็รู้สึกตื่นเต้นมาก และตื้นตันมากเช่นกัน เขารู้สึกได้ว่าละครกำลังจะเริ่มแล้ว ถึงแม้เขาจะไม่รู้เรื่องส่วนตัวของต้าซือมิ่งเลยก็ตาม แต่ปฏิกิริยาต่างๆ ก่อนหน้านี้ของต้าซือมิ่งก็เพียงพอที่จะทำให้อินสวินอี้บุรุษผู้ชอบเพ้อฝันจินตนาการนิยายรักๆ ใคร่ๆมากมายหลายฉบับแล้ว อินสวินอี้จึงรู้สึกตื้นตันนัก เพราะตัวเอกของนิยายเรื่องนี้คือต้าซือมิ่ง! ต้าซือมิ่งยอดบุรุษราชสำนัก ผู้สูงส่งราวกับอมตะคนนั้น! ก่อนหน้านี้อินสวินอี้ไม่กล้าคิดเลยว่าบุคคลผู้ไม่ประสีประสาทางโลกเช่นนี้จะมีประวัติเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ด้วย!มารดามันเถอะ…อินสวินอี้ยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น!ทว่าต้าซือมิ่งราชสำนักที่เยื้องย่างขาเรียวยาวมาทางนี้อย่างสง่าและใกล้จะปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนแล้ว จู่ๆ ก็หยุดชะงักลง!ในขณะเดียวกัน…“อ้ะ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่าขยี้ตา เขาเพิ่งไล่หยาดน
