เฉาอิงเหรินที่มาเพราะได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือจากเฉาผิงผิงแล้ว เยี่ยนจื่อเสาก็ยังคงเหยียบย ่าต่อไป และไม่ยอมปล่อยให้เฉาผิงผิงมีโอกาสสลบไปด้วย เขากำลังทำให้เฉาผิงผิงรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่ค่อยๆ ถูกเหยียบจนกลายเป็นเนื้อเละๆ อย่างชัดเจน“สารเลว!”“หยุดเดี๋ยวนี้!”“ข้าขอสั่งเจ้า! หยุดเดี๋ยวนี้!” เยี่ยนจื่อเสาไม่ได้ยินเสียงร้องตะโกนของเฉาอิงเหรินแม้เพียงน้อย หรืออาจจะได้ยินแล้ว แต่เขายังคงนิ่งเฉยคนฝั่งเยี่ยนอวี๋ก็ไม่มีใครห้ามเขา ในทางตรงกันข้ามคนที่เฉาผิงผิงพามาถูกเอ้อร์เหมาและเม่ยเอ๋อร์กำจัดจนสิ้นซากไปแล้ว! ส่วนอินหลิวเฟิง…“หึ เฉาอิงเหริน ตระกูลเฉาแห่งเป่ยเหา ดูท่าสวรรค์มีทางพวกเจ้าไม่อยากไป นรกไร้ประตูกลับส่งตัวเองเข้าไป เช่นนั้นข้าจะช่วยให้พวกเจ้าสมปรารถนาเอง”“ทหาร! ส่งคำบัญชาของข้า กลับไปจวนอ๋อง เชิญท่านอ๋องส่งทหารไปยังเป่ยเหาตระกูลเฉา” อินหลิวเฟิงไม่ได้ออกคำสั่งธรรมดาเขายังนำป้ายกายสิทธิ์ของเขาออกมาด้วย มันเป็นป้ายกายสิทธิ์ที่แผ่รังสีสีแดงเลือดอ่อนๆ ออกมา บนนั้นสลักตัวอักษร ‘อิน’ สีแดงทอง
ทำให้เหล่าชั้นผู้น้อยใหญ่ของหอจวินเป่าที่มาล้อมไว้แต่แรกต่างคุกเข่าลง “ขอรับ นายท่านน้อย!”เฉาอิงเหรินตกตะลึง “ซวงเสวียนจวิน! เจ้าจะเปิดศึกกับตระกูลเฉาเป่ยเหาเพียงเพราะสตรีนางหนึ่งหรือ”“ผิดแล้ว” อินสวินอี้เดินออกมาจากห้องพักขนาดใหญ่ เขาปรากฏต่อหน้าทุกคนและพูดชัดถ้อยชัดคำว่า “ไม่ใช่การเปิดศึก แต่คือกา
