รถอนชื่อ”“ท่านพ่อ?” อินหลิวเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่คิดเลยว่าบิดาของเขาจะอยู่ในหอจวินเป่าด้วย อีกทั้งยังเหมือนกับว่าเขาออกมาจากประตูหลังของห้องพักขนาดใหญ่?“ท่านอ๋องแห่งโยวตู!?” เฉาอิงเหรินตะลึงกว่าเดิม!“โอ้ย! โอ้ยยย…” เฉาผิงผิงกรีดร้องด้วยเสียงทุกข์ทรมานยิ่งกว่าเดิม นางกรีดร้องอย่างเจ็บปวดจนแทบคลั่ง “ท่านพี่! ช่วยข้า…ช่วยข้าด้วยย…”เฉาผิงผิงที่เจ็บปวดจนมิอาจหายใจได้ แต่กลับถูกบังคับให้ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลานั้น นางทำได้เพียงกรีดร้องด้วยสัญชาติญาณ! นางไม่รู้เลยว่าพี่ชายของนางไม่สามารถช่วยนางได้เลย“ผิงผิง…” เฉาอิงเหรินน ้าตารื้นที่ขอบตา อย่างไรเสียเฉาผิงผิงก็เป็นน้องสาวแท้ๆ ของเขา มิเช่นนั้นเขาคงไม่อนุญาตให้นางออกมาสูดอากาศ หลังจากที่สั่งสอนนางไปแล้วหรอก แต่หากเขารู้ว่าการ
ออกมาสูดอากาศเช่นนี้จะทำให้ตระกูลเฉาแห่งเป่ยเหาของพวกเขาต้องพบเจอกับความพินาศ เขาคงไม่ปล่อยนางออกมาแน่นอน! ไม่แน่นอน!เฉาอิงเหรินนึกเสียใจจนร้องไห้ เขาจ้องเยี่ยนจื่อเสาอย่างอัดอั้นกลับไม่กล้าพูดอะไรออกไป เขาทำได้เพียงพูดกัดฟันกรอด “ไป พวกเราไป!”ผู้ติดตามของเฉาอิงเหรินคอยคุ้มกันเฉาอิงเหรินอย่างไม่เกรงกลัว พวกเขาจากไปพร้อมเฉาอิงเหริน ส่วนเฉาผิงผิง… ขอโทษทีนะ!หากเป็นไปได้ พวกเขาหวังเหลือเกินว่าตระกูลเฉาจะไม่เคยมีคนๆ นี้อยู่น่าเสียดาย…ฟิ้ว!คนของหอจวินเป่าขวางทางกลุ่มเฉาอิงเหรินไว้ ทำให้เฉาอิงเหรินที่กำลังปาดน ้าตาอดตวาดใส
