พลังจิตวิญญาณที่แผ่ซ่านเมื่อครู่นี้ทะลวงค่ายกลควบคุมของหอจวินเป่า เยี่ยนอวี๋ที่สอดส่องไปรอบทิศ บัดนี้นางมาปรากฏอยู่ข้างหน้าเยี่ยนเสี่ยวเป่าแล้ว“อุแว้!”สิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่คายเนื้อในปากออกไม่หยุดและร้องไห้จนมิอาจลืมตาได้นั้น เขาก็สัมผัสได้ทันทีว่าท่านแม่ของเขามาแล้ว เขาจึงโผเข้าหาด้วยความน้อยเนื้อต ่าใจ จากนั้นก็ส่งเสียงร้องดังกว่าเดิมเยี่ยนอวี๋ที่อุ้มเด็กน้อย ‘กลิ่นซุปเนื้อตุ๋น’ ไว้ในทันที หัวใจของนางแทบจะสลาย “เสี่ยวเป่า!”
“อุแว้…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่รู้สึกชาและเผ็ดจนปากระบมเองก็ร้องไห้อย่างหนัก เขารู้สึกเจ็บปากไปหมดทว่าเยี่ยนอวี๋ที่อุ้มเด็กน้อยไว้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเด็กน้อยตะกละกินของเผ็ดชาเข้าไป สิ่งที่นางเห็นคือเด็กน้อยถูกซุปหมาล่าที่กำลังเดือดสาดเข้าใส่ และศีรษะยังกระแทกกับถ้วยใบใหญ่ใบนั้นด้วยเรื่องนี้บีบคั้นหัวใจของเยี่ยนอวี๋สุดขีด ทำให้นางตรวจดูสภาพร่างกายของเด็กน้อยอย่างละเอียดโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใด“อุแว้!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกท่านแม่ปลอบและถอดเสื้อของเขาออกอย่างอ่อนโยนพลันร้องไห้หนักกว่าเดิม น่าสงสารจับใจ “อุแว้…”สภาพทุลักทุเลและทรมานนั้น ช่างปวดใจเหลือเกิน… เยี่ยนอวี๋รู้สึกสงสารจนน ้าตาไหลออกมาแล้ว “เสี่ยวเป่า”“อุแว้…”“เสี่ยวเป่า” เยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อย ‘กลิ่นซุปเนื้อตุ๋น’ เบาๆ ด้วยหัวใจที่แตกสลายพลางเช็ดลำตัว ใบหน้า และศีรษะน้อยๆ ของเด็กน้อยด้วยผ้านิ่มอย่างระมัดระวัง เพื่
