อตรวจสอบให้มั่นใจอีกครั้งว่าเด็กน้อยไม่ถูกลวกแม้เยี่ยนอวี๋จะเห็นแล้วว่าเด็กน้อยปกติดี แต่นี่ไม่สามารถทำให้นางลดความเจ็บปวดใจและความกังวลลงได้ โดยเฉพาะเมื่อเด็กน้อยยิ่งร้องยิ่งดังและยิ่งทุกข์ทรมาน ก็ยิ่งทำให้นางปวดใจจนน ้าตาไหลไม่หยุด “เสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่าบอกแม่ ไม่สบายตรงไหน”
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าผู้น่าสงสารก็อ้าปากให้แม่ น ้าตาเม็ดโตยังคงไหลอาบแก้มอย่างต่อเนื่อง ช่างน่าสงสารจริงๆ! เขาไม่เข้าใจว่าเนื้อหอมๆ นั่นทำไมต้องกัดปากของเขาด้วย เมื่อเด็กน้อยนึกขึ้นได้ว่าอันที่จริงเขาต้องการไปหาท่านพ่อคนงามของเขาด้วยเนื้อตัวที่สะอาดสะอ้าน เขาก็ร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้งและร้องหนักกว่าเดิม “อุแว้…”เยี่ยนอวี๋ยิ่งรู้สึกสงสาร นางช่วยดูปากของเด็กน้อย แต่ก็ไม่พบว่ามีปัญหาอะไร นางจึงทำได้เพียงป้อนยาน ้าที่มีรสชาติหวานเล็กน้อยเพื่อบรรเทาอาการของเขาแจ๊บๆ เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลืนยาน ้าที่ให้ความเย็นและความหวานลงไป เขาก็รู้สึกดีขึ้นมาก ทว่าสิ่งนี้มิอาจหยุดยั้งความน้อยเนื้อต ่าใจของเขาได้ เขายังคงกอดท่านแม่คนงามของเขาไว้แน่นอย่างเศร้าเสียใจ“เสี่ยวเป่า…” เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะของเด็กน้อยไม่หยุด นางปลอบเขาซ ้าแล้วซ ้าเล่า “เสี่ยวเป่าไม่ต้องกลัว เสี่ยวเป่าไม่ร้องนะ เสี่ยวเป่าไม่ต้องกลัว…”ในขณะเดียวกัน อินหลิวเฟิงและเยี่ยนจื่อเสาที่ตามเยี่ยนอวี๋มาก็ทราบเรื่องจากปากขององครักษ์หอจวินเป่าแล้ว“คุณหนูสามตระกูลเฉาน่าจะ
