ลอยกระเด็นออกไปตอนที่ท่านปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนปรากฎตัว แต่ข้าเห็นไม่ชัดว่านางหายไปอย่างไร แต่ผู้ติดตามของนางคือ…”
องครักษ์หอจวินเป่ากำลังเล่าเรื่องทั้งหมดตามความเป็นจริง เขายังพูดไม่ทันจบ เฉาผิงผิงและลูกน้องห้าคนของนางก็ถูกเม่ยอ๋อร์จับโยนกลับมาที่เดิมแล้ว พวกเขาล้มลงต่อหน้าองครักษ์หอจวินเป่าเสียงดัง ตุบๆๆองครักษ์หอจวินเป่า “…”เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ตัวและพูดขึ้นว่า “พวกเขา!”“บังอาจนัก!” อินหลิวเฟิงโกรธจนหัวเราะขึ้นมา เขาไม่เคยพบเจอคนชั่วร้ายและโง่เขลาเช่นนี้มาก่อน หรือว่าคำเตือนก่อนหน้านี้ของเขายังไม่หนักแน่นพอเยี่ยนจื่อเสาจ้องเฉาผิงผิงอย่างเยือกเย็นราวกับจ้องศพอย่างไรอย่างนั้น ทำเอาเฉาผิงผิงที่แต่เดิมจะสลบไปแล้วต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมา“เจ้า เจ้าจะทำอะไร”“หึ…” เยี่ยนจื่อเสาเดินไปทางเฉาผิงผิงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ทำเอาฝ่ายหลังตกใจกลัวจนจะเดินถอยหลัง แต่นางที่ถูกแรงสะเทือนจากเยี่ยนอวี๋จนบาดเจ็บหนักแล้วยังถูกเม่ยเอ๋อร์โจมตีกลับมาจนไม่สามารถขยับตัวได้เลยกร๊อบ! เยี่ยนจื่อเสาเหยียบข้อเท้าข้างหนึ่งของเฉาผิงผิงอย่างง่ายดาย และเท้าข้างนั้นก็คือเท้าที่เตะถ้วยซุปเนื้อตุ๋น!
ในขณะที่นางยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ เสียงกระดูกร้าวดังกรอบแกรบที่ดังขึ้นไม่หยุดก็แผ่ซ่านความเจ็บปวดจากบริเวณข้อเท้าของนางเจ็บจนนางกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมานไม่หยุดทว่าแม้เฉาผิงผิงจะเจ็บปวดสุดขีดอย่างไร นางกลับยังมีแรงเหลือร้องขอ
