“ไม่คิดเลยว่าแม้เด็กอัปรีย์เช่นเจ้าจะตัวเล็ก แต่ความสามารถไม่เล็กเลย เกือบจะปล่อยให้เจ้าหนีไปได้แล้ว!” เฉาผิงผิงจ้องเขาเขม็งด้วยแววตาแฝงความน่ากลัวเล็กน้อย “เสียดายฟ้าต้องการเอาชีวิตเจ้า หากจะโทษคงต้องโทษความโชคร้ายของตนที่เกิดมาในท้องของหญิงอำมหิตนั่น แถมดวงยังซวยเช่นนี้อีก”เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินดังนั้นก็จ้องเขม็งไปที่เฉาผิงผิงอย่างไม่พอใจ “อ้ะ!” ผู้หญิงคนนี้ด่าว่าแม่คนงามของเขาอยู่เรื่อยเลย เสี่ยวเป่าโมโหจริงๆ!…ท่าทางน่ารักเช่นนี้กลับทำให้เฉาผิงพ่นหัวเราะออกมา “ดูท่าอารมณ์ร้ายไม่เบา ถึงตอนนี้แล้วเด็กอัปรีย์เช่นเจ้ายังบังอาจมาจ้องข้าอีก ช่างเป็นเด็กอัปรีย์ไร้การอบรมสั่งสอนจริงๆ จับตัวไป!”“ช้าก่อน!” องครักษ์หอจวินเป่าที่เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เขาปกป้องเด็กน้อยไว้ทันที “คุณหนูสามตระกูลเฉา ที่นี่คือหอจวินเป่าไม่ใช่จวนของท่าน ท่านมิอาจกระทำบุ่มบ่ามเช่นนี้ได้”แต่เฉาผิงผิงพูดอย่างไม่เกรงกลัวว่า “ข้าขอเตือนเจ้า อย่าแส่ไม่เข้าเรื่อง เจ้าเด็กน้อยนี่แม้จะฉลาดเพียงใดก็ยังพูดไม่เป็น ขอเพียงเจ้าออกไปย่อมไม่มีผู้ใดรู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่”“ท่าน…”
“เจ้าน่าจะสัมผัสได้ว่าข้าเปลี่ยนแปลงค่ายกลบริเวณนี้แล้ว ดังนั้นหากเจ้าอยากยุ่งไม่เข้าเรื่อง เกรงว่าข้าคงต้องฆ่าคนเพื่อปิดปากแล้ว”เฉาผิงผิงที่พบว่าเด็กน้อยมีความสามารถไม่ธรรมดา นางจึงใช้ศาสตราวุธระดับสูงที่ก่อนหน้านี้ใช้มัดตัวเด็กน้อยไว้กางออก
