ไปกลางอากาศโดยรอบ ทำให้พื้นที่นี้ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิงชั่วคราวนางจึงมององครักษ์จวิ้นเป่าอย่างมั่นใจและพูดต่อไปว่า “แม้จะการฆ่าองครักษ์หอจวิ้นเป่าจะนำมาซึ่งความวุ่นวายไม่น้อย แต่ข้าก็ใช่ว่าจะไม่มีวิธีเช็ดล้าง เจ้าจงคิดให้ดี”น่าเสียดาย…ในขณะที่เฉาผิงผิงอวดเบ่งอยู่นั้น เจ้าตัวน้อยก็เล็ง ‘เส้นทาง’ ไว้แล้ว เขากลิ้งขลุกๆ อีกครั้งด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเมื่อครู่ครั้นสิ้นเสียงพูดของเฉาผิงผิง เด็กน้อยก็กลิ้งผ่านตัวองครักษ์หอจวินเป่าและเฉาผิงผิงไปแล้ว เขามุ่งไปทางหัวมุมก่อนหน้านี้ด้วยความไวแสงแต่แล้ว…“บัดซบ!”ครั้งนี้เฉาผิงผิงตั้งสติได้ในทันที นางใช้ศาสตราวุธระดับสูงที่กางไว้กลางอากาศขวางทางข้างหน้าที่เด็กน้อยกำลังกลิ้งไปทันที
ตุบ!เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กลิ้งไปตรงหัวมุมก็ถูกขวางเอาไว้ได้อีกครั้ง เขาโมโหจนส่งเสียงร้อง ‘อ้ะ!’ ออกมา ขณะที่ร่างกายถูกดีดกลับไป“รนหาที่ตาย!” เฉาผิงผิงที่โมโหเช่นกันพลันเตะซุปเนื้อตุ๋นที่กำลังเดือดข้างขาของนางออกไปทางเยี่ยนเสี่ยวเป่าและการเตะนี้เอง… ทำเอาองครักษ์หอจวินเป่าตกใจแทบตาย เขากระโจนไปทางเด็กน้อยด้วยสัญชาติญาณ “คุณชายน้อยเยี่ยน!”น่าเสียดายที่ถึงแม้เขาจะมีไหวพริบดี แต่เฉาผิงผิงอยู่ใกล้เยี่ยนเสี่ยวเป่าเกินไปฉ่า!โครม!ซุปเนื้อตุ๋นที่ยังคงเดือดปุดถ้วยใหญ่ถ้วยนั้น ไม่เพียงสาดไปที่เยี่ยนเสี่ยวเป่าอย่างร้อนแรง ถ้วยเครื่องลายครามใบใหญ่และหนักยังครอบลงบนศีรษะน้อย
