ทันใดนั้นเยี่ยนเสี่ยวเป่าก็หน้ามืด ลำตัวน้อยๆ ของเขาถูกมัดเข้าไว้ ทำเอาเขาไม่สามารถขยับตัวได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการกลิ้ง เขาทำได้เพียงถีบขาออกไปอย่างโมโห! ทว่าเฉาผิงผิงไม่สนใจท่าทาง
เล็กๆ น้อยๆ ของคนตัวเล็กอย่างเขาด้วยซ ้า “ฮึ ตัวกะเปี๊ยกอย่างเจ้าจะมีแรงถีบสักแค่ไหนกัน ถือว่า…”ที่เฉาผิงผิงพูดยังไม่ทันจบไม่ใช่เป็นเพราะนางไม่อยากพูดต่อแต่เป็นเพราะนางไม่สามารถพูดต่อไปได้แล้ว เพราะว่าวงแหวนสีดำที่รัดตัวเจ้าตัวน้อยไว้ถูกถีบกระเด็นไปข้างหนึ่งแล้ว!“อ้ะ!”และเจ้าตัวน้อยที่หลุดพ้นจากพันธนาการก็กลิ้งขลุกขลักไปด้วยความเร็ว! อีกเพียงพริบตาเดียวก็จะพ้นไปจากสายตาของเฉาผิงผิงแล้วความสามารถเช่นนี้… และความเร็วเช่นนี้ทำให้คนบ้านนอกอย่างเฉาผิงผิงเบิกตาโพลงด้วยความตะลึงงัน นางไม่ทันตั้งตัวเสียด้วยซ ้า ทว่าคงเป็นเพราะฟ้าต้องการเอาชีวิตเฉาผิงผิง ในขณะที่เจ้าตัวน้อยกำลังจะเลี้ยวไปและกำลังจะได้เป็นอิสระ จู่ๆ องครักษ์หอจวินเป่าคนหนึ่งก็บังเอิญเดินเลี้ยวมาพอดี จากนั้น…ตุบ!เจ้าตัวน้อยชนขาของเขาเข้าอย่างจัง… ซ ้าร้ายด้วยความเร็วของเจ้าตัวน้อยยังทำให้เขาถูก ‘เตะ’ จนตัวลอยกระเด็นออกไปในทันทีองครักษ์หอจวินเป่าที่ไม่ทันสังเกตเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น รู้สึกเพียงราวกับว่าเขาเตะโดนสิ่งของชิ้นน้อยๆ สีแดงชิ้นหนึ่งลอยออกไป?!
“อ้ะ!”ตึง!“เนะ…”เจ้าตัวน้อยเองก็รู้สึกงุนงงเช่นกัน เขารู้สึกราวกับว่าตนเองลอยเหินขึ้นไป ก่อนจะตกลง
