บนพื้นและกลิ้งอีกสองสามที กว่าจะสามารถทรงตัวบนพื้นได้เจ้าตัวน้อยผู้เงอะงะมองไปที่องรักษ์หอจวิ้นเป่าตรงหน้าอย่างนิ่งงัน และถามขึ้นด้วยความน้อยใจว่า “อ้ะเนะเนะ?” ทำไมต้องเตะเสี่ยวเป่าด้วยตอนนี้เององครักษ์หอจวิ้นเป่าก็เพิ่งจะมองเห็นชัดเจนว่าสิ่งที่เขาเตะออกไปไม่ใช่ ‘สิ่งของ’ อย่างที่คิด จากนั้นเหงื่อบนหน้าผากก็พลันไหลพรั่งพรูลงมาทันที…ให้ตายเถอะ!“อึก…”องครักษ์หอจวินเป่าเหงื่อตกและกลืนน ้าลายไม่หยุด เขามองซุปเนื้อตุ๋นรสชาติเผ็ดร้อนที่กำลังเดือดปุดที่เขายกมาถ้วยนั้นอย่างหวาดผวาให้ตายเถอะ…
มารดามันเถอะ!พ่อจ๋า!อีกเพียงคืบเดียวเท่านั้น คืบเดียว… เขาก็จะสาดซุปเนื้อตุ๋นกำลังเดือดพล่านลงบนตัวของทารกน้อยแสนน่ารักคนนี้แล้ว! อีกทั้งหากเขาจำไม่ผิด ทารกน้อยจิ้มลิ้มท่าทางเงอะงะคนนี้น่าจะเป็นลูกของปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนด้วย ดังนั้น… หากเมื่อครู่นี้เขาพลั้งมือ…“อึก…”องครักษ์ตกใจกลัวจนเสื้อชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขารู้สึกว่าเขากลายเป็นชิ้นเนื้อที่กำลังถูกตุ๋นอยู่ในน ้าที่กำลังเดือดในถ้วยนี้แล้วโชคดีที่เขากุมถ้วยไว้แน่นพอ แต่โชคร้ายที่เขาเตะเด็กน้อยออกไป“ขออภัย! ขออภัยขอรับ…”องครักษ์หอจวิ้นเป่าที่ตั้งสติได้ก็รีบวางซุปเนื้อตุ๋นแสนน่ากลัวลงเขารีบไปตรวจดูเนื้อตัวของเจ้าตัวน้อย เหงื่อของเขายังคงไหลไม่หยุด“อ้ะ?”เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าถูกสัมผัสตัวและยังถูกจับมือก็พลันกำมือตัวเองไว้แน่นอย่างไม่พอใจนักและมองคนแปลกหน้าตร
