งหน้าอย่างระแวดระวัง
องครักษ์หอจวินเป่าเองก็ไม่กล้าล่วงเกิน ทำได้เพียงพูดขอโทษไม่หยุดปาก “ขออภัย ขออภัยด้วยจริงๆ ขอรับ คุณชายน้อย ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ขอรับ”“อ้ะ!” เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าเข้าใจว่าคนไม่รู้จักตรงหน้ากำลังขอโทษเขา เขาจึงพยักหน้าเพื่อบอกว่าเขาไม่เป็นอะไร จากนั้นก็เตรียมจะเลี่ยงตัวคนผู้นี้เพื่อกลิ้งไปหาท่านพ่อรูปงามของเขาต่อไปทว่าองครักษ์หอจวิ้นเป่ากลับขวางเขาไว้ และทำท่าจะอุ้มเขาพลางพูดว่า “คุณชายน้อย เหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่เพียงลำพังเล่า ให้ข้าน้อยส่งท่านกลับไปหาปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนเถอะขอรับ แล้วข้าจะกล่าวขอโทษท่านปราชญ์มหาสำนักเองด้วย”ถึงแม้องครักษ์หอจวิ้นเป่าท่านนี้ไม่พบว่ามีผู้ใดอยู่บริเวณนี้ แต่ด้วยหน้าที่องครักษ์ของเขาทำให้เขาไม่สามารถแสร้งทำเป็นไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นได้ เขารู้ว่าไม่ว่าจะถูกท่านปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนดุด่าหรือไม่ เขาก็ต้องรับผิดชอบโดยการพาเด็กน้อยกลับไป และยอมรับโทษที่ตนสมควรได้รับแต่โดยดีทว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ยอมไปกับคนคนนี้ เขาโบกมืออวบอ้วนของตนเอง “อ้ะเนะเนะ!” ข้ากลับไปเองได้ ไม่ต้องให้เจ้าอุ้มองครักษ์หอจวิ้นเป่าย่อมฟังไม่รู้เรื่อง แต่เขาก็ดูออกว่าถึงแม้ทารกน้อยคนนี้จะเป็นเพียงทารก แต่เขามีความคิดดั่งผู้ใหญ่ เด็กน้อยคงไม่ยอมให้เขาอุ้ม เขาจึงยอมถอยและขอร้องว่า “เช่นนั้นให้ข้าน้อยติดตามท่านไปเพื่อไถ่โทษด้วยเถิดขอรับ”
“อ้ะเนะเนะ!
