ยิ่งไปกว่านั้น เยี่ยนอวี่ไม่รอให้ต้าซือมิ่งที่กำลังชะงักขานตอบก็เอ่ยปากอย่างเยือกเย็นว่า “ทำไมหรือ ต้าซือมิ่งคิดจะซ่อนตัวอีกหรือ”นี่มัน…!จวินอั้นหยวนเพิ่งค้นพบว่าเรื่องนี้ผิดปกติ! ในที่สุดเขาก็รู้ว่าปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนและต้าซือมิ่งไม่ถูกกัน!เขา…โครม!อินสวินอี้ที่รู้ว่าตนรู้ความจริงเข้าก็พลันล้มลงมาจากเก้าอี้ สูญสิ้นภาพลักษณ์ของท่านอ๋องในทันที สีหน้าเขาก็ไม่สู้ดีนัก!ตามคาด!ตามคาดจริงๆ! ให้ตายเถอะ! แม่เจ้า…บุตรชายของปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนเป็นทายาทของต้าซือมิ่งจริงๆด้วย!ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนมาหาถึงที่แล้ว! อินสวินอี้รู้สึกว่าตนเองรู้มากเกินไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะถูกฆ่าปิดปากหรือไม่ทว่าเขาในบัดนี้ก็มิได้กังวลเรื่องนี้นัก ในตอนนี้เขารู้สึกตะลึงและรู้สึกเหลือเชื่อ อีกทั้งยังรู้สึกไม่รู้จะทำอย่างไรดีมากกว่า
มารดามันเถอะ…แท้ที่จริงแล้วต้าซือมิ่งก็คือชายสารเลวที่ได้ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนแล้วทิ้ง!ไม่ใช่สิ! ประเดี๋ยวนะ… อินสวินอี้ที่จู่ๆ นึกขึ้นได้ว่าตนเองลืมบางสิ่งไป เขาพบว่าตนลืมสั่งให้ลูกน้องหยุดปล่อยข่าวลือในเมือง แต่นี่ก็ยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือก่อนหน้านี้เขายังออกคำสั่งให้แพร่กระจายข่าวลือออกไปอยู่เลยเอ่อ… เมื่ออินสวินอี้สำนึกผิดอย่างจริงใจว่าบุตรชายตระกูลตนคนนั้นคงถูกเขาต้มตุ๋นจนจำเขาไม่ได้แล้ว เขาลุกขึ้นและกลับไปนั่งบนเก้าอี้อย่างสงบ ถึงอย่างไรเรื่องก็เป็นเช่นนี้แล้ว ก็ปล่อยให้เป็
