แต่ว่าเขาเพิ่งจะขยับก้นน้อยๆ ของตนเอง เสียงแหลมสูงเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากข้างหลังเขา “นั่นไม่ใช่ลูกชายของปราญช์มหาสำนักเยี่ยนหรือ!”เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินก็รู้ว่านางกำลังพูดถึงท่านแม่คนงามและเขา เขาจึงหันหลังกลับไป และก็เห็นเฉาผิงผิงเพิ่งเดินเลี้ยวออกมาจากหัวมุม เมื่อคนตัวเล็กสบตากับคนตัวใหญ่ นัยน์ตาของพวกเขาก็ลุกเป็นไฟ!“อ้ะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าจ้องมองเฉาผิงอย่างถมึงทึง เขาจำได้ว่าคนๆ นี้เคยด่าท่านแม่คนงามของเขา“เป็นเจ้าเด็กอัปรีย์จริงๆ ด้วย!”เฉาผิงผิงไม่คิดว่านางแค่ลงมาสูดอากาศเล็กน้อย กลับมาเจอเจ้าเด็กอัปรีย์ของหญิงชั่วร้ายนั่น! อีกทั้งข้างกายของเจ้าเด็กอัปรีย์ยังไม่มีผู้ใดเลยด้วย นางจึงนึกกำเริบเสิบสานอีกครั้ง
ทว่าถึงแม้ว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่าจะเป็นเด็ก แต่เขาก็ฉลาดนัก เมื่อเขาเห็นสายตาของเฉาผิงผิงก็รู้ทันทีว่าเจ้าคนอัปลักษณ์คนนี้จะรังแกเขาแล้ว เขาจึงขยับก้นทำท่าจะกลิ้งไปทางท่านพ่อรูปงามของเขา“คิดจะหนีรึ!”เฉาผิงผิงใช้ความเร็วที่ไม่เคยเร็วเท่านี้มาก่อน แน่นอนว่าหากใช้ความเร็วปกติของนาง นางคงไม่สามารถไล่ตามสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนี้ได้ทันในขณะที่เฉาผิงผิงตะโกนออกไปนั้น นางก็ขว้างวงแหวนวงหนึ่งใส่เยี่ยนเสี่ยวเป่า เพราะนางกลัวว่าเด็กอัปรีย์ตรงหน้าจะร้องไห้ส่งเสียงดังทำให้นางต้องคว้าน ้าเหลวด้วยเหตุนี้เอง…ฟิ้ว!กลิ่นอายของวงแหวนนั้นหายวาบไปทางสิ่งมีชีวิตตัวน้อยราวกับแสงไฟสีดำ ก่อนจะรวบตัวของเขา
