จวินอั้นหยวนไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ได้ขอรับ เชิญท่านปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนตามข้าน้อยไป”เยี่ยนอวี๋เม้มปากเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะว่าปฏิกิริยาของจวินอั้นหยวนทำให้นางรู้ว่า บัดนี้ต้าซือมิ่งคนนั้นอยู่ในหอจวินเป่า! เช่นนั้น…“เชิญ” เยี่ยนอวี๋ลุกขึ้นยืนอย่างใจกล้า นางอยากจะรู้เหลือเกินว่าต้าซือมิ่งคนนั้นจะหนีอีกหรือไม่! หรืออันที่จริงแล้วเขากำลังรอนางไปหาอยู่“เชิญขอรับ” จวินอั้นหยวนที่ถูกลูกพี่เยี่ยนหลอกถามจนกลายเป็น ‘คนใสซื่อไร้สมอง’ ในตอนนี้ไม่รู้เลยว่า ลูกพี่ตรงหน้าท่านนี้ของเขาไม่ถูกกับต้าซือมิ่งท่านนั้นจวินอั้นหยวนไม่คิดแม้กระทั่งว่าต้องไปถามต้าซือมิ่งก่อน เขาก็พาลูกพี่เยี่ยนไปหาเสียแล้ว เพราะว่ามีสัญญาณอันแรงกล้าส่งออกมาจากเยี่ยนอวี๋ ทำให้เขารู้สึกว่านางและต้าซือมิ่งมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งต่อกัน
ทว่าเยี่ยนอวี๋ไม่รู้ว่าในขณะที่นางหลอกถามจวินอั้นหยวน ต้าซือมิ่งราชสำนักที่นาง ‘คิดถึง’ ก็กำลังหยอกเล่นกับเด็กน้อยของนางอยู่เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่คลานไปมาทั่วห้อง เขาก็พบว่าพ่อคนงามประเดี๋ยวอยู่ในท้อง อีกประเดี๋ยวอยู่ในข้าวต้มปลาที่กำลังเดือดประเดี๋ยวก็ไปอยู่ข้างหลังเสา…“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่หาคนมาครึ่งค่อนวันแล้วยังคงหาไม่เจอก็ส่งเสียงร้องอย่างโมโหและเศร้าเล็กน้อย เนื่องจากท่านพ่อคนงามของเขาไม่ยอมปรากฏตัวเสียที เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าคิดได้ว่าท่านพ่อรูปงามของเขาอาจจะไม่กล้าปรากฏตัวต่อหน้าเขา เขาจึ
